ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٦٤

[ اى غمت اصل مدعاى وجود ]

بر تو يار از تو اقربست و ترا * كرده دور از تو نفس گمراهت

يكدم از خود درآ و بين كه توئى * آنكه ندهد توئى بر او راهت

چون حجاب توئى فتاد از تو * جو ز خود هرچه هست دلخواهت

كمترين قدرتست اينكه بود * مالكيت به ماهى و ماهت

صادق آمد چو رفت از تو توئى * ليس فى جبتى سوى اللّهت

يوسفا تو عزيز مصر خودى * نفس خود ببين فكنده در چاهت

زين خودى درگذر كه عشق كند * شاه مصر وجود ناگاهت

هست يكسان به وحدت ار نگرى * فوق و تحت و بلند و كوتاهت

كن بشطرنج عشق جان را مات * تا كه بردارد از دو سو شاهت

دو جهان از گدائى در عشق * كمتر آيد ز يك پر كاهت

گر كنى جان به راه دوست نثار * دوست خواند بنام اللّهت