ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

[ اى غمت اصل مدعاى وجود ]

خود رناى وجود شاه وجود * دان كه نائى اين نواست همه

كه در اشيا ظهور اوست عيان * غيره كل من عليها فان

طره ترك عنبرين موئى * دل‌فريبى بتى بلاجوئى

در ره دل مرا بهر سوئى * هشته دامى ز رشتهء موئى

مىكشد هردمم به بازارى * مىكشد هردمم به بازوئى

دل ز چوگان‌گريش برد رو بام * مىدود صبح و شام چون گوئى

هست بر پا ز دستبرد شبش * در همه انجمن هياهوئى

يار پيدا و در تفحص او * هركسى مىدود بهر سوئى

دوشم آمد به بزم و گفت ترا * هست با عشق ما اگر روئى

مغز جان خالى از زكام هوا * كن كه يا بى ز وصل ما بوئى

باز بنگر كه عين ماست همه * آنچه دريا و جوش مىگوئى

يار با تست زين عجب كه تو خود * عين آبى و آب مىجوئى

بگذر از جود را ببحر وجود * تا ببينى كه جو نئى اوئى

بحر گويد كه از احاطهء ذات * نيست خالى ز ماء ما جوئى

رفت و گفت اين حديث كرد به خويش * دنگ و ديوانه‌ام ز يك هوئى

كه در اشيا ظهور اوست عيان * غيره كل من عليها فان

اى پسر حب حشمت و جاهت * كرده دور از حريم آن شاهت