ديوان صفيعلى شاه ( فارسى ) — الصفحة ٦١

[ اى غمت اصل مدعاى وجود ]

گفتم اى سرو راستان كه قدت * پرده از سر فاستقم برداشت

بوثاق گداى گوشه‌نشين * مىتوان گامى از كرم برداشت

چشم رحمت گشود بر من و خوش * دو لب لعل را ز هم برداشت

كه در اول قدم ز خود پرداخت * هركه در راه ما قدم برداشت

گويدش دوست كو منست و من او * عاشق ار دست از منم برداشت

كرد اشارت بساقى اندر دم * تا كه مستانه جام جم برداشت

كرد لبريز زان منى كه ز دل * چون كشيدم غم و الم برداشت

اندر آن حالتى كه ز آينه‌ام * صيقل باده زنگ غم برداشت

مىشنيدم ز چنگ مطرب عشق * اين نوا چون به نغمه دم برداشت

كه در اشيا ظهور اوست عيان * غيره كل من عليها فان

دلبر ما كه عين ماست همه * ظاهر از نقش ما سواست همه