غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٩٩

206 [ در سر زلف سياه تو چه سوداست كه نيست ]

دور گردون چون مخالف مىشود عشّاق را * در عراق ار راست گوئى از سپاهان چاره نيست

مردم از اندوه از كرمان نمىيابم خلاص * اى عزيزان هركه مرد او را ز كرمان چاره نيست

خواجو ار در ظلمت شب باده نوشد گو بنوش * خضر را در تيرگى از آب حيوان چاره نيست

كدام دل كه گرفتار و پايبند تو نيست * كدام صيد كه در آرزوى بند تو نيست

نه من به بند كمند تو پايبندم و بس * كسى به شهر نيامد كه شهربند تو نيست

ترا بقيد چه حاجت كه صيد وحشى را * به هيچ‌روى خلاص از خم كمند تو نيست

ضرورتست كه پيش تو پنجه نگشايم * مرا كه قوّت بازوى زورمند تو نيست

گرم گزند رسانى بضرب تيغ فراق * مكن كه بيشم از اين طاقت گزند تو نيست

چو سروم از دو جهان گرچه دست كوتاهست * ولى شكيبم از آن قامت بلند تو نيست

دلم بر آتش عشقت بسوخت همچو سپند * بيا كه صبرم از آن خال چون سپند تو نيست

عجب ز عقل تو دارم كه مىدهى پندم * خموش باش كه اين لحظه وقت پند تو نيست

ز شوربختى خواجوست اينكه چون فرهاد * نصيبش از لب شيرين همچو قند تو نيست

در سر زلف سياه تو چه سوداست كه نيست * وز غم عشق تو در شهر چه غوغاست كه نيست

گفتى از لعل من امروز تمنّاى تو چيست * در دلم زان لب شيرين چه تمنّاست كه نيست

بجز از زلف كژت سلسله‌جنبان دلم * خم زلف تو گواه من شيداست كه نيست

پايبند غم سوداى تو مسكين دل من * نتوان گفت كه اين طلعت زيباست كه نيست

در چمن نيست به بالاى بلندت سروى * راستى در قد زيباى تو پيداست كه نيست

با جمالت نكنم ميل تماشاى بهار * زانكه در گلشن رويت چه تماشاست كه نيست

گر كسى گفت كه چون قدّ تو شمشادى نيست * اگر آن قامت و بالاست بگو راست كه نيست

گفتى از نرگس رعناى منت هست شكيب * شاهد حال من آن نرگس رعناست كه نيست

اى كه خواجو ز سر زلف تو شد سودائى * در سر زلف سياه تو چه سوداست كه نيست