غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى )
- المؤلف: محمود بن على خواجوى كرمانى
- الوفاة: 753
- القسم: الأخلاق والعرفان
- الناشر: انتشارات خدمات فرهنگى كرمان - تهران
فهرس الكتاب
- [ مقدمهء مركز كرمان‌شناسى ]
- بخشى از آثار منتشر شده توسط انتشارات خدمات فرهنگى كرمان
- 1 فى التوحيد
- 2 فى نعمت الرسول صلى اللّه عليه و آله
- 3 [ اى صبح صادقان رخ زيباى مصطفى ]
- 4 [ طوبى لك اى پيك صبا خرّم رسيدى مرحبا ]
- 5 [ اين چه خلدست كه چندين همه حورست اينجا ]
- 6 [ بگذر اى خواجه و بگذار مرا مست اينجا ]
- 7 [ گر راه بود بر سر كوى تو صبا را ]
- 8 [ چو در نظر نبود روى دوستان ما را ]
- 9 [ وقت صبوح شد بيار آن خور مه‌نقاب را ]
- 10 [ همچو بالات بگويم سخنى راست ترا ]
- 11 [ آن نقش بين كه فتنه كند نقش‌بند را ]
- 12 [ رام را گر برگ گل باشد نبيند ويس را ]
- 13 [ اى ماه قيچاقى شبست از سر بنه بغطاق را ]
- 14 [ مگذار مطرب را دمى كز چنگ بنهد چنگ را ]
- 15 [ ساقيا وقت صبوح آمد بيار آن جام را ]
- 16 [ اى ترك آتش رخ بيار آن آب آتش‌فام را ]
- 17 [ دست گيريد درين واقعه كافتاد مرا ]
- 18 [ ياد باد آنكه به روى تو نظر بود مرا ]
- 19 [ مگذر اى يار و درين واقعه مگذار مرا ]
- 20 [ مىرود آب رخ از بادهء گلرنگ مرا ]
- 21 [ كجا خبر بود از حال ما حبيبان را ]
- 22 [ بگوئيد اى رفيقان ساربان را ]
- 23 [ آخر اى يار فراموش مكن ياران را ]
- 24 [ اى به ناوك زده چشم تو يك‌اندازان را ]
- 25 [ شبى كه راه دهم آه آتش‌افشان را ]
- 26 [ اگر در جلوه مىآرى سمند باد جولان را ]
- 27 [ چو در گره فكنى آن كمند پرچين را ]
- 28 [ آنكه بر هر طرفى منتظرانند او را ]
- 29 [ رحم بر گدايان نيست ماه نيمروزى را ]
- 30 [ بده آن راح روان‌پرور ريحانى را ]
- 31 [ خرقه رهن خانهء خمّار دارد پير ما ]
- 32 [ آب آتش مىبرد خورشيد شب‌پوش شما ]
- 33 [ آن تن ماست يا ميان شما ]
- 34 [ اگر سرم برود در سر وفاى شما ]
- 35 [ آن ماه مهر پيكر نامهربان ما ]
- 36 [ مغنّى وقت آن آمد كه بنوازى رباب ]
- 37 [ اى دل نگفتمت كه ز زلفش عنان بتاب ]
- 38 [ طلع الصبح من وراء حجاب ]
- 39 [ ديشب خبرت هست كه در مجلس اصحاب ]
- 40 [ اى خط سبز تو همچون برگ نيلوفر در آب ]
- 41 [ ساقى سيم‌بر بيار شراب ]
- 42 [ اى جان من به ياد لبت تشنه بر شراب ]
- 43 [ هركه در عهد ازل مست شد از جام شراب ]
- 44 [ اى لب ميگون تو هم شكر و هم شراب ]
- 45 [ من مستم و دل خراب جان تشنه و ساغر آب ]
- 46 [ ديشب درآمد آن بت مهروى شب نقاب ]
- 47 [ اى كرده مه را از تيره شب نقاب ]
- 48 [ برقع از رخ برفكن اى لعبت مشكين نقاب ]
- 49 [ رفت دوشم نفسى ديدهء گريان در خواب ]
- 50 [ اى ز چشمت رفته خواب از چشم خواب ]
- 51 [ اى چشم نيم‌خواب تو از من ربوده خواب ]
- 52 [ اى لب لعلت ز آب زندگانى برده آب ]
- 53 [ گوئيا عزم ندارد كه شود روز امشب ]
- 54 [ چند سوزيم من و شمع شبستان همه شب ]
- 55 [ طمع مدار كه دورى گزينم از رخ خوب ]
- 56 [ طرّه مشكين نباشد بر رخ جانان غريب ]
- 57 [ اى كه از سرچشمهء نوشت برفت آب نبات ]
- 58 [ اى كه شهد شكرين تو برد آب نبات ]
- 59 [ پيش اسبت رخ نهم ز آن رو كه غم نبود ز مات ]
- 60 [ تا كى ندهى داد من اى داد ز دستت ]
- 61 [ اى درد تو درمان دل و رنج تو راحت ]
- 62 [ چو بر قمر ز شب عنبرى نقاب انداخت ]
- 63 [ به سكه مرغ سحرى در غم گلزار بسوخت ]
- 64 [ آه كز آهم مه و پروين بسوخت ]
- 65 [ صبح كز چشم فلك اشك ثريّا مىريخت ]
- 66 [ ياد باد آن روز كز لب بوى جان مىآمدت ]
- 67 [ از سر جان درگذر گر وصل جانان بايدت ]
- 68 [ ساقيا ساغر شراب كجاست ]
- 69 [ اى باغبان بگو كه ره بوستان كجاست ]
- 70 [ منزلگه جانست كه جانان من آنجاست ]
- 71 [ اين باد كدامست كه از كوى شما خاست ]
- 72 [ اى كه از باغ رسالت چو تو شمشاد نخاست ]
- 73 [ اين بوى بهارست كه از صحن چمن خاست ]
- 74 [ گرنه مرغ چمن از هم‌نفس خويش جداست ]
- 75 [ دلبرا سنبل هندوى تو در تاب چراست ]
- 76 [ كار ما بىقد زيبات نمىآيد راست ]
- 77 [ با منت كينه و با جمله صفاست ]
- 78 [ با تو نقشى كه در تصوّر ماست ]
- 79 [ طائر طوريم و خاك آستانت طور ماست ]
- 80 [ كفر سر زلف تو ايمان ماست ]
- 81 [ عقل مرغى ز آشيانهء ماست ]
- 82 [ كاف و نون جزوى از اوراق كتب‌خانه ماست ]
- 83 [ مائيم آن گداى كه سلطان گداى ماست ]
- 84 [ جمشيد بنده در دولت‌سراى ماست ]
- 85 [ رنج از كسى بريم كه دردش دواى ماست ]
- 86 [ منزل پير مغان كوى خرابات فناست ]
- 87 [ گر از جور جانان ننالى رواست ]
- 88 [ شامش از صبح فروزنده درآويخته است ]
- 89 [ شوريده‌ايست زلف تو كز بند جسته است ]
- 90 [ روى زمين و خون دلم نم گرفته است ]
- 91 [ هيچ مىدانى چرا اشكم ز چشم افتاده است ]
- 92 [ گرت چو مورچه گرد شكر برآمده است ]
- 93 [ چو سرچشمهء چشم من ديده است ]
- 94 [ مسيح روح را مريم حجابست ]
- 95 [ دلا جان در ره جانان حجابست ]
- 96 [ رخش با آب و آتش در نقابست ]
- 97 [ ياران همه مخمور و قدح پرمى نابست ]
- 98 [ هنوزت نرگس اندر عين خوابست ]
- 99 [ آن زمان مهر تو مىجست كه پيمان مىبست ]
- 100 [ رخسار تو شمع كايناتست ]
- 101 [ ما هم از شب سايبان بر آفتاب انداختست ]
- 102 [ اى كه لبت آب شكر ريختست ]
- 103 [ كارم از دست دل فروبستست ]
- 104 [ خطى كز تيره شب بر خور نوشتست ]
- 105 [ جان ما بر آتش و گيسوى جانان تافتست ]
- 106 [ اى كه زلف سيهت بر گل روى آشفتست ]
- 107 [ جانم از غم بلب رسيدهء تست ]
- 108 [ گر حرص زير دست و طمع زير پاى تست ]
- 109 [ مگذر ز ما كه خاطر ما در قفاى تست ]
- 110 [ دلبرا خورشيد تابان ذرّه‌ئى از روى تست ]
- 111 [ پيش صاحب‌نظران ملك سليمان با دست ]
- 112 [ جانم از بادهء لعل تو خراب افتادست ]
- 113 [ بستهء بند تو از هر دوجهان آزادست ]
- 114 [ رمضان آمد و شد كار صراحى از دست ]
- 115 [ بشكست دل تنگ من خسته كزين دست ]
- 116 [ زلال مشربم از لفظ آبدار خودست ]
- 117 [ چو طلعت تو مرا منتهاى مقصودست ]
- 118 [ هركه او ديدهء مردم‌كش مستت ديدست ]
- 119 [ وه كه از دست سر زلف سياهت چه كشيدست ]
- 120 [ چو از برگ گلش سنبل دميدست ]
- 121 [ گرهء زلف بهم برزده كاين مشك تتارست ]
- 122 [ شعاع چشمهء مهر از فروغ رخسارست ]
- 123 [ به بوستان جمالت بهار بسيارست ]
- 124 [ نعلم نگر نهاده بر آتش كه عنبرست ]
- 125 [ سحر به گوش صبوحىكشان باده‌پرست ]
- 126 [ اى لبت باده‌فروش و دل من باده‌پرست ]
- 127 [ اى لبت ميگون و جانم مىپرست ]
- 128 [ گفتمش روى تو صد ره ز قمر خوب‌ترست ]
- 129 [ لب شيرين تو هردم شكرانگيزترست ]
- 130 [ بيمار چشم مست تو رنجور خوشترست ]
- 131 [ در خنده آن عقيق شكرريز خوشترست ]
- 132 [ زاهد مغرور اگر در كعبه باشد فاجرست ]
- 133 [ فروغ عارض او يا سپيده سحرست ]
- 134 [ اين‌همه مستى ما مستى مستى دگرست ]
- 135 [ جان هر زنده‌دلى زنده به جانى دگرست ]
- 136 [ بوستان طلعتش را نوبهارى ديگرست ]
- 137 [ آن نه رويست مگر فتنهء دور قمرست ]
- 138 [ ز آتشكده و كعبه غرض سوز و نيازست ]
- 139 [ از لعل آبدار تو نعلم بر آتشست ]
- 140 [ ترا كه نرگس مخمور و زلف مه‌پوشست ]
- 141 [ باغ و صحرا با سهىسروان نسرين‌بر خوشست ]
- 142 [ شكنج زلف سياه تو بر سمن چه خوشست ]
- 143 [ در شب زلف تو مهتابى خوشست ]
- 144 [ رخ دل‌فروز تو ماهى خوشست ]
- 145 [ بوقت صبح چو آن سرو سيم‌تن بنشست ]
- 146 [ بيش ازين بىهمدمى در خانه نتوانم نشست ]
- 147 [ خطر باديهء عشق تو بيش از پيشست ]
- 148 [ بهار روى تو بازار مشترى بشكست ]
- 149 [ اى بر عذار مهوشت آن زلف پرشكست ]
- 150 [ ترا با ما اگر صلحست جنگست ]
- 151 [ ابروى تو طاقست كه پيوسته هلالست ]
- 152 [ رخت خورشيد رايات جمالست ]
- 153 [ حسن تو نهايت جمالست ]
- 154 [ خطّت كه كتابهء جمالست ]
- 155 [ هركه مجنون نيست از احوال ليلى غافلست ]
- 156 [ اين‌چنين صورتگر از آب و گلست ]
- 157 [ اى من ز دو چشم نيم‌مستت مست ]
- 158 [ ترا كه موى ميان هم وجود و هم عدمست ]
- 159 [ دوش پيرى ز خرابات برون آمد مست ]
- 160 [ سحرگه ماه عقرب زلف من مست ]
- 161 [ ديشب درآمد از درم آن ماه چهره مست ]
- 162 [ اگرچه بلبل طبعم هزاردستانست ]
- 163 [ نظرى كن اگرت خاطر درويشانست ]
- 164 [ آن جوهر جانست كه در گوهر كانست ]
- 165 [ دلم با مردم چشمت چنانست ]
- 166 [ مرا ياقوت او قوت روانست ]
- 167 [ ياقوت روان‌بخش تو تا قوت روانست ]
- 168 [ گفتم كه چرا صورتت از ديده نهانست ]
- 169 [ روز رخسار تو ماهى روشنست ]
- 170 [ بوقت صبح مى روشن آفتاب منست ]
- 171 [ سحاب سيل‌فشان چشم رودبار منست ]
- 172 [ گل بستان خرد لفظ دلاراى منست ]
- 173 [ زلف ليلىصفتت دام دل مجنونست ]
- 174 [ آن ترك پريچهره مگر لعبت چينست ]
- 175 [ آن حور ماه‌چهره كه رضوان غلام اوست ]
- 176 [ گر سر درآورد سرم آنجا كه پاى اوست ]
- 177 [ من بقول دشمنان هرگز نگيرم ترك دوست ]
- 178 [ عنبرست آن دام دل يا زلف عنبرساى دوست ]
- 179 [ اى فداى قامتت هر سرو بستانى كه هست ]
- 180 [ اى كه از دفتر حسنت مه تابان بابيست ]
- 181 [ از روضهء نعيم جمالش روايتيست ]
- 182 [ اى پيك صبا حال پريچهرهء ما چيست ]
- 183 [ ز زلفش نافهء تاتار تاريست ]
- 184 [ بر سر كوى عشق بازاريست ]
- 185 [ ترا كه طرّهء مشكين و خط زنگاريست ]
- 186 [ جان من جان مرا چون ضرر از بيماريست ]
- 187 [ نفسى همدم ما باش كه عالم نفسيست ]
- 188 [ غرّهء ماه جز آن عارض شهرآرا نيست ]
- 189 [ نشان بىنشانان بىنشانيست ]
- 190 [ بتى كه طرّه او مجمع پريشانيست ]
- 191 [ زلف هندوى تو در تابست و ما را تاب نيست ]
- 192 [ بدايت غم عشّاق را نهايت نيست ]
- 193 [ هيچ روئى نيست كز چرخ سيه‌رو زرد نيست ]
- 194 [ كو دل كه او به دام غمت پايبند نيست ]
- 195 [ هيچ‌كس نيست كه منظور مرا ناظر نيست ]
- 196 [ عشق سلطانيست كو را حاجت دستور نيست ]
- 197 [ اينجا نماز زنده‌دلان جز نياز نيست ]
- 198 [ مرغ جان را هر دوعالم آشيانى بيش نيست ]
- 199 [ روضهء خلد برين بستان‌سرائى بيش نيست ]
- 200 [ حذر كن ز يارى كه ياريش نيست ]
- 201 [ ورطهء پرخطر عشق ترا ساحل نيست ]
- 202 [ آن نگينى كه منش مىطلبم با جم نيست ]
- 203 [ اگر ترا غم امثال ما بود غم نيست ]
- 204 [ اهل دل را از لب شيرين جانان چاره نيست ]
- 205 [ كدام دل كه گرفتار و پايبند تو نيست ]
- 206 [ در سر زلف سياه تو چه سوداست كه نيست ]
- 207 [ شمع ما مأمول هر پروانه نيست ]
- 208 [ شمع ما شمعيست كُو منظور هر پروانه نيست ]
- 209 [ گرچه كارى چو عشقبازى نيست ]
- 210 [ مشنو كه مرا با لب لعلت هوسى نيست ]
- 211 [ هيچ دل نيست كه ميلش به دلارائى نيست ]
- 212 [ بر سر كوى خرابات محبت كوئيست ]
- 213 [ ديشب دلم ز ملك دو عالم خبر نداشت ]
- 214 [ كاروان خيمه بصحرا زد و محمل بگذشت ]
- 215 [ اى قمر تابى از بناگوشت ]
- 216 [ لعل شيرين تو وصفش بر شكر بايد نوشت ]
- 217 [ منزل ار يار قرينست چه دوزخ چه بهشت ]
- 218 [ ز كفر زلفت ايمان مىتوان يافت ]
- 219 [ هيچ دارى خبر اى يار كه آن يار برفت ]
- 220 [ ترك من ترك من بىسروپا كرد و برفت ]
- 221 [ ابر نيسان باغ را در لؤلئى لالا گرفت ]
- 222 [ سنبلش برگ ارغوان بگرفت ]
- 223 [ بر مه از سنبل پرچين تو پرچين بگرفت ]
- 224 [ چو آن فتنه از خواب سر برگرفت ]
- 225 [ سپيده‌دم كه جهان بوى نوبهار گرفت ]
- 226 [ دردا كه يار در غم و دردم بماند و رفت ]
- 227 [ نوبت زدند و مرغ سحر بانگ صبح گفت ]
- 228 [ اى جان جهان جان و جهان برخى جانت ]
- 229 [ بجز از كمر نديدم سر موئى از ميانت ]
- 230 [ ز عشق غمزه و ابروى آن صنم پيوست ]
- 231 [ خنك آن باد كه باشد گذرش بر كويت ]
- 232 [ برون ز جام دمادم مجوى اين دم هيچ ]
- 233 [ ميانش موئى و شيرين‌دهان هيچ ]
- 234 [ بنوش لعل مذاب از زمرّدين اقداح ]
- 235 [ حيات‌بخش بُود باده خاصه وقت صبوح ]
- 236 [ ببوى زلف تو دادم دل شكسته بباد ]
- 237 [ ياد باد آن كو مرا هرگز نگويد ياد باد ]
- 238 [ پيه‌سوز چشم من سر شمع ايوان تو باد ]
- 239 [ نسيم باد صبا جان من فداى تو باد ]
- 240 [ تا دلم در خم آن زلف سمن‌سا افتاد ]
- 241 [ چو عكس روى تو در ساغر شراب افتاد ]
- 242 [ دلبرم را پرّ طوطى بر شكر خواهد فتاد ]
- 243 [ گهى كه شرح فراقت كنم بديده سواد ]
- 244 [ چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد ]
- 245 [ بدان ورق كه صبا در كف شكوفه نهاد ]
- 246 [ ياد باد آنكه نياورد ز من روزى ياد ]
- 247 [ دل من زحمت جان برنتابد ]
- 248 [ هندوئى را باغبان سوى گلستان مىفرستد ]
- 249 [ چون مرا ديده بر آن آتش رخسار افتد ]
- 250 [ از باد صبا در سر زلفش چو خم افتد ]
- 251 [ چون طرّه عنبرشكنش در شكن افتد ]
- 252 [ هرك را يار يار مىافتد ]
- 253 [ مه چنين دل‌ستان نمىافتد ]
- 254 [ لطافت دهنش در بيان نمىگنجد ]
- 255 [ اگر آن ماه مهربان گردد ]
- 256 [ ز جام عشق تو عقلم خراب مىگردد ]
- 257 [ چه بادست اينكه مىآيد كه بوى يار ما دارد ]
- 258 [ در راه قربت ما رهبان چه كار دارد ]
- 259 [ با درد دُردنوشان درمان چه كار دارد ]
- 260 [ درد محبّت درمان ندارد ]
- 261 [ كسى كو دل بر جانان ندارد ]
- 262 [ آن پريچهره كه جور و ستم آئين دارد ]
- 263 [ هركو بصرى دارد با او نظرى دارد ]
- 264 [ دل من باز هواى سر كوئى دارد ]
- 265 [ كدام يار كه ما را پيام يار آرد ]
- 266 [ چون صبا نكهت آن زلف پريشان آرد ]
- 267 [ خدنگ غمزهء جادو چو در كمان آرد ]
- 268 [ نقّاش كه او صورت ارژنگ نگارد ]
- 269 [ كاروان ختنى مشك ختا مىآرد ]
- 270 [ دل من جان ز غم عشق تو آسان نبرد ]
- 271 [ قصّه غصّه فرهاد بشيرين كه برد ]
- 272 [ پيغام بلبلان به گلستان كه مىبرد ]
- 273 [ توئى كه لعل تو دست از عقيق كانى بُرد ]
- 274 [ سپيده‌دم كه صبا دامن سمن به درد ]
- 275 [ تاج‌دارى كند آن‌كس كه ز سر درگذرد ]
- 276 [ خنك آن باد كه بر خاك خراسان گذرد ]
- 277 [ تُرك من ترك من گرفت و خطا كرد ]
- 278 [ چو شام شد به شبستان شتاب بايد كرد ]
- 279 [ به دشمنان گله از دوستان نشايد كرد ]
- 280 [ ماه من دوش سر از جيب ملاحت بركرد ]
- 281 [ جان توجه به روى مهوش كرد ]
- 282 [ باز عزم شراب خواهم كرد ]
- 283 [ مه را اگر از مشك زره‌پوش توان كرد ]
- 284 [ بىلاله‌رخان روى بصحرا نتوان كرد ]
- 285 [ پشت بر يار گمان ابرو ما نتوان كرد ]
- 286 [ بر سر كوى تو انديشهء جان نتوان كرد ]
- 287 [ هركو چو شمع ز آتش دل تاج سر نكرد ]
- 288 [ سپيده‌دم كه صبا بر چمن گذر مىكرد ]
- 289 [ طوطى از پستهء تنگ تو شكر گرد آورد ]
- 290 [ سوز غم تو آتشم از جان برآورد ]
- 291 [ من خاك آن بادم كه او بوى دلارام آورد ]
- 292 [ گل نهالى به بوستان آورد ]
- 293 [ كس نيست كه دست من غمخوار بگيرد ]
- 294 [ چون خطّ تو گرد رخ گلرنگ بگيرد ]
- 295 [ دلم ديده از دوستان برنگيرد ]
- 296 [ دلم كه حلقهء گيسوى يار مىگيرد ]
- 297 [ طوطى چو سخن‌گوئى پيش شكرت ميرد ]
- 298 [ مرغ در راه او پر اندازد ]
- 299 [ چون طوطى خطّ تو پر بر شكر اندازد ]
- 300 [ تا برآيد نفس از عشق دمى بايد زد ]
- 301 [ وصل آن ترك ختا ملكت خاقان ارزد ]
- 302 [ صحبت جان جهان جان و جهان مىارزد ]
- 303 [ حديث آرزومندى جوابى هم نمىارزد ]
- 304 [ بهار دهر بباد خزان نمىارزد ]
- 305 [ همه گنج جهان مارى نيرزد ]
- 306 [ دلا سود عالم زيانى نيرزد ]
- 307 [ چو تُرك مهوشم از خواب مست برخيزد ]
- 308 [ آن فتنه چو برخيزد صد فتنه برانگيزد ]
- 309 [ آن‌كو بشكر ريزى شور از شكر انگيزد ]
- 310 [ كسى كزان سر زلف دوتا نمىترسد ]
- 311 [ دلم از دست بشد تا بسر او چه رسد ]
- 312 [ اين ترك زنگارى كمان از خيل خاقان مىرسد ]
- 313 [ خطى كه بر سمن آن گل‌عذار بنويسد ]
- 314 [ گر سر صحبت اين بىسروپايت باشد ]
- 315 [ درد غم عشق را طبيب نباشد ]
- 316 [ شام شكستگان را هرگز سحر نباشد ]
- 317 [ روى نكو بىوجود ناز نباشد ]
- 318 [ مردان اين قدم را بايد كه سر نباشد ]
- 319 [ كى طرف گلستان چو سر كوى تو باشد ]
- 320 [ ز حال بىخبرانت خبر نمىباشد ]
- 321 [ تا چين آن دو زلف سمن‌سا پديد شد ]
- 322 [ مرا اى بخت يارى كن چو يار از دست بيرون شد ]
- 323 [ دامن گل نبرد هركه ز خار انديشد ]
- 324 [ هركه او را قدمى هست ز سر ننديشد ]
- 325 [ اسير قيد محبّت ز جان نينديشد ]
- 326 [ گر دلم روز وداع از پى محمل مىشد ]
- 327 [ اى كه از شرمت خوى از رخسارهء خور مىچكد ]
- 328 [ يارش نتوان گفت كه از يار بنالد ]
- 329 [ نى ز دود دل پرآتش ما مىنالد ]
- 330 [ لب چو بگشود ز تنگ شكرم ياد آمد ]
- 331 [ ماه فرورفت و آفتاب برآمد ]
- 332 [ خسرو انجم به گه بام برآمد ]
- 333 [ وقت صبوح آن زمان كه ماه برآمد ]
- 334 [ از صومعه پيرى بخرابات درآمد ]
- 335 [ شكر تنگ تو تنگ شكر آمد ]
- 336 [ مراد بين كه به پيش مريد بازآمد ]
- 337 [ يار ثابت‌قدم اينك ز سفر بازآمد ]
- 338 [ بنگر اى شمع كه پروانه دگر بازآمد ]
- 339 [ عيد آمد و آن ماه دل‌افروز نيامد ]
- 340 [ سرّيست مرا با تو كه اغيار نداند ]
- 341 [ كس حال من سوخته جز شمع نداند ]
- 342 [ عجب دارم گر او حالم نداند ]
- 343 [ حديث جان بجز جانان نداند ]
- 344 [ كه مىرود كه پيامم به شهرِ يار رساند ]
- 345 [ درد من دلخسته به درمان كه رساند ]
- 346 [ گويند كه صبر آتش عشقت بنشاند ]
- 347 [ ماجرائى كه دل سوخته مىپوشاند ]
- 348 [ دل بدست يار و غم در دل بماند ]
- 349 [ ما بر كنار و با تو كمر در ميان بماند ]
- 350 [ حديث عشق ز ما يادگار خواهد ماند ]
- 351 [ هركه را سكّه درستست بزر بازنماند ]
- 352 [ گل‌اندامى كه گلگون مىدواند ]
- 353 [ اگر ز پيش برانى مرا كه برخواند ]
- 354 [ آن خطّ شب مثال كه بر خور نوشته‌اند ]
- 355 [ رنج ما برديم و گنج ارباب دولت برده‌اند ]
- 356 [ خورشيد را ز مشك زره‌پوش كرده‌اند ]
- 357 [ شام خون‌آشام گيسو را اگر چين كرده‌اند ]
- 358 [ زنده‌اند آنها كه پيش چشم خوبان مرده‌اند ]
- 359 [ خورشيد را به سايهء شب درنشانده‌اند ]
- 360 [ اين دلبران كه پرده برخ دركشيده‌اند ]
- 361 [ زهى زلفت گره‌گيرى پر از بند ]
- 362 [ اى ساربان بقتل ضعيفان كمر مبند ]
- 363 [ عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند ]
- 364 [ همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند ]
- 365 [ دل مجروح مرا آگهى از جان دادند ]
- 366 [ دوش چون در شكن طرّهء شب چين دادند ]
- 367 [ اين چه نامه‌ست كه از كشور يار آوردند ]
- 368 [ خيمهء نوروز بر صحرا زدند ]
- 369 [ ز چشم مست تو آنها كه آگهى دارند ]
- 370 [ ساقيان آبم بجام لعل شكّرخا برند ]
- 371 [ مرغان اين چمن همه بىبال و بىپرند ]
- 372 [ چون ترك من سپاه حبش به رختن زند ]
- 373 [ هم عفى اللّه نى كه ما را مرحبائى مىزند ]
- 374 [ تا درد نيابند دوا را نشناسند ]
- 375 [ ساقيا مى زين فزون‌تر كن كه مىخواران بسند ]
- 376 [ چون خطّ سبز تو بر آفتاب بنويسند ]
- 377 [ هر نسخه كه در وصف خط يار نويسند ]
- 378 [ مىكشندم بخرابات و در آن مىكوشند ]
- 379 [ در آن مجلس كه جام عشق نوشند ]
- 380 [ كسى كه پشت بر آن روى چون نگار كند ]
- 381 [ نور رويت تاب در شمع شبستان افكند ]
- 382 [ تُركم از غمزه چو ناوك به كمان درفكند ]
- 383 [ آنكه هرگز نظرى با من شيدا نكند ]
- 384 [ هيچ‌كس نيست كه وصل تو تمنّا نكند ]
- 385 [ جان وطن بر در جانان چه كند گر نكند ]
- 386 [ گمان مبر كه دلم ميل دوستان نكند ]
- 387 [ سنبلش غارت ايمان نكند چون نكند ]
- 388 [ چنان كه صيد دل آن چشم آهوانه كند ]
- 389 [ چون سايبان آفتاب از مشك تاتارى كند ]
- 390 [ ماه من مشك سيه در دامن گل مىكند ]
- 391 [ گمان مبر كه در آفاق اهل حسن كمند ]
- 392 [ سوى ديرم نگذارند كه غيرم دانند ]
- 393 [ طرّه‌هاى تو كمندافكن طرّارانند ]
- 394 [ مستم آنجا مبر اى يار كه سرمستانند ]
- 395 [ چه كسانند كه در قصد دل ريش كسانند ]
- 396 [ صوفى اگرش بادهء صافى نچشانند ]
- 397 [ چو مطربان سحر چنگ در رباب زنند ]
- 398 [ ساقيان چون دم از شراب زنند ]