غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٩٧

202 [ آن نگينى كه منش مىطلبم با جم نيست ]

خرد راستى را نهالى خوشست * و ليكن بجز صبر باريش نيست

مبر نام مستى كه شرب مدام * بود كار آن‌كس كه كاريش نيست

مده دل به دنيا كه در باغ عمر * گلى كس نبيند كه خاريش نيست

نيابى بجز بادهء نيستى * شرابى كه رنج خماريش نيست

مرا رحمت آيد بر آن كو چو من * غمى دارد و غم‌گساريش نيست

بدين‌سان كه كافور او در خطت * عجب گر ز عنبر غباريش نيست

به بازار او نقد قلبم درست * روانست ليكن عياريش نيست

كجا اوفتم زين ميان بر كنار * كه بحر مودّت كناريش نيست

اگر زانكه خواجو برى شد ز خويش * چه شد حسرت خويش با ريش نيست

ورطهء پرخطر عشق ترا ساحل نيست * راه پرآفت سوداى ترا منزل نيست

گر شوم كشته بدانيد كه در مذهب عشق * خونبهاى من دلسوخته بر قاتل نيست

نشود فرقت صورى سبب منع وصال * زانكه در عالم معنى دو جهان حائل نيست

ميل خوبان نه من بىسروپا دارم و بس * كيست آن كو برخ سروقدان مايل نيست

هيچ سائل ز درت بازنگردد محروم * گرچه در كوى تو جز خون جگر سائل نيست

چه دهم شرح جمال تو كه در معنى حسن * آيتى نيست كه در شان رخت نازل نيست

بنده از بندگيت خلعت شاهى يابد * كه غلامى كه قبولت نبود مقبل نيست

هيچ كامى ز دهان تو نكردم حاصل * چكنم كز تو مرا يك سر مو حاصل نيست

چه نصيحت كنى اى غافل نادان كه مرا * پند عاقل نكند سود چو دل قابل نيست

اگرت عقل بود منكر مجنون نشوى * كآنكه ديوانه ليلى نشود عاقل نيست

غم دل با كه تواند كه بگويد خواجو * مگر آن‌كس كه غمى دارد و او را دل نيست

آن نگينى كه منش مىطلبم با جم نيست * وان مسيحى كه منش ديده‌ام از مريم نيست

آنكه از خاك رهش آدم خاكى گرديست * ظاهر آنست كه از نسل بنىآدم نيست

گرچه غم دارم و غمخوار ندارم ليكن * شاد از آنم كه مرا از غم عشقش غم نيست