غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

198 [ مرغ جان را هر دوعالم آشيانى بيش نيست ]

بزم بىشاهد نمىخواهم كه پيش اهل دل * دوزخى باشد هرآن جنّت كه در وى حور نيست

رهروان عشق را جز دل نمىشايد دليل * وانكه اين ره نسپرد نزد خرد معذور نيست

تا نپندارى كه ما با او نظر داريم و بس * هيچ ناظر را نمىبينم كه او منظور نيست

چشم ميگونش نگر سرمست و خواجو در خمار * شوخ‌چشم آن مست كورا رحم بر مخمور نيست

اينجا نماز زنده‌دلان جز نياز نيست * و آن را كه در نياز نبينى نماز نيست

مشتاق را بقطع منازل چه حاجتست * كاين ره به‌پاى اهل طريقت دراز نيست

رهبانت ار بدير مغان راه مىدهد * آنجا مقام كن كه در كعبه باز نيست

گر زانكه راه سوختگان مىزنى رواست * چيزى بگو بسوز كه حاجت بساز نيست

بازار قتل ما كه چو نيكو نظر كنى * صيّاد صعوه جز نظر شاه‌باز نيست

دردىكشان جام فنا را ز بىنياز * جز نيستى به هيچ عطائى نياز نيست

محمود را رسد كه زند كوس سلطنت * كز سلطنت مراد دلش جز اياز نيست

عشق مجاز در ره معنى حقيقتست * عشق ارچه پيش اهل حقيقت مجاز نيست

آن يار نازنين اگرت تيغ مىزند * خواجو متاب روى كه حاجت به ناز نيست

مرغ جان را هر دوعالم آشيانى بيش نيست * حاصلم زين قرص زرّين نيم‌نانى بيش نيست

از نعيم روضهء رضوان غرض دانى كه چيست * وصل جانان ورنه جنت بوستانى بيش نيست

گفتم از خاك درش سر برندارم بنده‌وار * باز مىگويم سرى بر آستانى بيش نيست

آن‌چنان در عالم وحدت نشان گم كرده‌ام * كز وجودم اينكه مىبينى نشانى بيش نيست

چند گويم هر نفس كاهم ز گردون درگذشت * كآسمان از آتش آهم دخانى بيش نيست

در غمش چون دانهء نارست آب چشم من * وز لبش كام روانم ناردانى بيش نيست

گفتمش چشمت به مستى خون جانم ريخت گفت * گرچه خون‌خوارست آخر ناتوانى بيش نيست