غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٩٣

194 [ كو دل كه او به دام غمت پايبند نيست ]

بسى شكايتم از فرقت تو در جانست * و گرنه از غم عشقت مرا شكايت نيست

گرم بتيغ جفا مىكشى حيات منست * چرا كه قصد حبيبان بجز عنايت نيست

چنين شنيده‌ام از راويان آيت عشق * كه در قرائت دلدادگان روايت نيست

كدام رند خرابات ديده‌ئى كو را * هزار زاهد صدساله در حمايت نيست

مباش منكر احوال عاشقان خواجو * كه قطع باديهء عشق بىهدايت نيست

هيچ روئى نيست كز چرخ سيه‌رو زرد نيست * كار هيچ آزاده‌اى زين آسيا برگرد نيست

در جهان مردى نمىبينم كه از دردى جداست * يك طربناكست بر گردون و آن هم مرد نيست

گرنه بوى دوستان آرد نسيم بوستان * باد پندارش كه آخر گنج باد آورد نيست

سرد باشد هركه او بىمهر روئى دم زند * چون دم مهر از دل گرمست ازآن‌رو سرد نيست

درد دل را گفتم از وصلش دوا سازم و ليك * دردمندان محبت را دوا جز درد نيست

بىفروغ طلعتش گو مه ز مشرق برميا * كامشبم پرواى آن تنهارو شبگرد نيست

چون غبار هستيم بنشست گفتم روشنست * كز من خاكى كنون بر هيچ خاطر گرد نيست

كى گمان بردم كه هرچند از جهان خون مىخورم * در جهان كس نيست كو خون منش در خورد نيست

تا نپندارى كه خواجو با رخ زردست و بس * هيچ روئى نيست كز چرخ سيه‌رو زرد نيست

كو دل كه او به دام غمت پايبند نيست * صيدى بدست كن كه سرش در كمند نيست

با دلبرى ستمگر و سركش فتاده‌ام * كو را خبر ز حال من مستمند نيست

پر مىزند ز شوق لبش مرغ جان من * عيب مگس مكن كه شكيبش ز قند نيست

گويند صبر در مرض عشق نافعست * بارى درين هوا كه منم سودمند نيست

گر بند مىنهى و گرم پند مىدهى * هستم سزاى بند ولى جاى پند نيست

هركس كه سرو گفت قدت را به راستى * او را معيّنست كه همّت بلند نيست

تا بسته شد ز عشق تو بر دل طريق عقل * در شهر كو كسى كه كنون شهربند نيست

گر رد كنى مرا نكند هيچ‌كس قبول * زيرا كه ناپسند تو كس را پسند نيست

خواجو مگر به زخم فراقت شود قتيل * ور نى ز ضرب تيغ تو او را گزند نيست