غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٩١

190 [ بتى كه طرّه او مجمع پريشانيست ]

امشب از دست مده وقت و ز فردا بگذر * كه شب تيرهء سودازده را فردا نيست

چند گوئى كه ز گيسوى بتان دست بدار * كه ترا قصّه درازست و مرا پروا نيست

مدتى شد كه ز دل نام و نشان نشنيدم * زانكه عمريست كزو نام و نشان پيدا نيست

زشت‌خوئى نپسندند ز ارباب جمال * كآنكه زيباست ازو عادت بد زيبا نيست

تا شدى حلقه‌به‌گوش لب لعلش خواجو * كيست كو لؤلئى الفاظ ترا لالا نيست

نشان بىنشانان بىنشانيست * زبان بىزبانان بىزبانيست

دواى دردمندان دردمنديست * سزاى مهربانان مهربانيست

وراى پاسبانى پادشاهيست * بجاى پادشاهى پاسبانيست

چو جانان سر گران باشد به پايش * سبك جان در نيفشاندن گرانيست

خوش آن آهوى شيرافكن كه دايم * توانائى او در ناتوانيست

مگر پيروزهء خط تو خضرست * كه لعلت عين آب زندگانيست

بلى صورت بود عنوان معنى * نه اين صورت كه سرتاسر معانيست

سحر فرياد شب‌خيزان درين راه * تو پندارى درآى كاروانيست

خط زنگاريّت بر صفحهء ماه * سوادى از مثال آسمانيست

مغان زنده‌دل را خوان كه در دير * مراد از زندخوانى زنده‌خوانيست

چو خواجو آستين بر عالم افشان * كه شرط رهروان دامن‌فشانيست

بتى كه طرّه او مجمع پريشانيست * لب شكرشكنش گوهر بدخشانيست

به عكس روى چو مه قبله مسيحائيست * بكفر زلف سيه فتنهء مسلمانيست

مرا كه ناوك مژگانش از جگر بگذشت * عجب مدار كه اشكم چو لعل پيكانيست

خطى كه مردم چشمم نبشته است چو آب * محققست كه او ابن مقله ثانيست

دل شكسته كه مجذوب سالكش خوانند * ز كفر زلف بتان در حجاب ظلمانيست

نظر به عين طبيعت مكن كه از خوبان * مراد اهل نظر اتّصال روحانيست

پرىرخا چكنم گر نخوانمت شب و روز * چرا كه چارهء ديوانگان پرىخوانيست