غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٨٩

186 [ جان من جان مرا چون ضرر از بيماريست ]

بر سر كوى عشق بازاريست * كه رخى همچو زر به ديناريست

دل پرخون بسى بدست آيد * زانكه قصّاب كوچه دلداريست

نخرد هيچ‌كس دلى بجوى * بنگر اى خواجه كاين چه بازاريست

بر سر چارسوى خطّه عشق * رو به هر سو كه آورى داريست

سر كه هست از براى پاىانداز * بر سر دوش عاشقان باريست

يوسف مصر را بجان عزيز * بر سر هر رهى خريداريست

زلف را گر سرت نهد بر پاى * برمكش زانكه او سيه‌كاريست

غمزه را پند ده كه غمّازيست * طرّه را بند نه كه طرّاريست

آنكه خواجو ازو پريشانست * زلف آشفته كار عيّاريست

ترا كه طرّهء مشكين و خط زنگاريست * چه غم ز چهرهء زرد و سرشك گلناريست

فغان ز مردم چشمت كه خون جانم ريخت * چه مردميست كه در عين مردم‌آزاريست

از آن دو چشم تواناى ناتوان عجبست * كه خون خسته‌دلانش غذاى بيماريست

بيا كه در غم هجر تو كار ديدهء من * ز شوق لعل روان بر قدت گهرباريست

ندانم اين نفس روح‌بخش جان‌پرور * نسيم زلف تو يا بوى مشك تاتاريست

شنيده‌ام كه ز زر كارها چو زر گردد * مرا چو زر نبود چاره ناله و زاريست

بحضرتى كه شهان را مجال گفتن نيست * چه جاى زارى سرگشتگان بازاريست

مده بدست سر زلف دوست خواجو دل * كه كار سنبل هندوى او سيه‌كاريست

چنين كه طرهء او را شكسته مىبينى * به زير هر سر مويش هزار طرّاريست

جان من جان مرا چون ضرر از بيماريست * نظرى كن كه بجانم خطر از بيماريست

حال من نرگس بيمار تو داند ز آن رو * كه در او همچو دل من اثر از بيماريست

هر طبيبى كه علاج دل بيمار كند * تو مپندار كه او را خبر از بيماريست