غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

170 [ بوقت صبح مى روشن آفتاب منست ]

گفتم كه چو خواجو نبرم جان ز فراقت * گفتا برو اى خام هنوزت غم آنست

روز رخسار تو ماهى روشنست * خال هندويت سياهى روشنيست

منظر چشمم كه خلوتگاه تست * راستى را جايگاهى روشنست

گر به رويت كرده‌ام تشبيه ماه * شرمسارم كاين گناهى روشنست

مه بر خسارت پناه آرد از آنك * روى تو پشت و پناهى روشنست

بت‌پرستان را رخ زيباى تو * روز محشر عذرخواهى روشنست

موى و رويت روز و شب در چشم ماست * زانكه گه تاريك و گاهى روشنست

گر كنم دعوى كه اشكم گوهرست * چشم من بر اين گواهى روشنست

مىپزد سوداى دربانى تو * خسرو انجم كه شاهى روشنست

يوسف مصر مرا چاه ز نخ * گرچه دلگيرست چاهى روشنست

ذره‌ئى خواجو قدم بيرون منه * از ره مهرش كه راهى روشنست

بوقت صبح مى روشن آفتاب منست * به تيره‌شب در ميخانه جاى خواب منست

اگر شراب نباشد چه غم كه وقت صبوح * دو چشم اشك‌فشان ساغر شراب منست

وگر كباب نيابم تفاوتى نكند * به حكم آنكه دل خونچكان كباب منست

به راه باديه اى ساربان چه جوئى آب * كه منزلت همه در ديدهء پرآب منست

مرا مگوى كه برگرد و ترك تركان گير * كه گرچه راه خطا مىروم صواب منست

چگونه در تو رسم تا ز خود برون نروم * چرا كه هستى من در ميان حجاب منست

بيا كه بىتو ملولم ز زندگانى خويش * كه در فراق رخت زندگى عذاب منست

تو گنج لطفى و دانم كزين به تنگ آئى * كه روز و شب وطنت در دل خراب منست

خروش و نالهء خواجو و بانگ بلبل مست * نواى باربد و نغمهء رباب منست