غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

166 [ مرا ياقوت او قوت روانست ]

آن جوهر جانست كه در گوهر كانست * يا مى كه درو خاصيّت جوهر جانست

ياقوت روان در لب ياقوتى جامست * يا چشم قدح چشمهء ياقوت روانست

زين‌پس من و ميخانه كه در مذهب عشّاق * خاك در خمخانه به از خانهء خانست

در جام عقيقين فكن اى لعبت ساقى * لعلى كه ازو خون جگر در دل كانست

يك شربت از آن لعل مفرّح به من آور * كز فرط حرارت دل من در خفقانست

ما غافل و آن عمر گرامى شده از دست * افسوس ز عمرى كه به غفلت گذرانست

هر كش غم آن نادره دور زمان كشت * او را چه غم از حادثهء دور زمانست

در روى تو بيرون ز نكوئى صفتى نيست * كآنست كه دلها همه سرگشتهء آنست

خواجو سخن يار چه گوئى بر اغيار * خاموش كه شمع آفت جانش ز زبانست

دلم با مردم چشمت چنانست * كه پندارى كه خونشان در ميانست

خطت سرنامهء عنوان حسنست * رخت گلدستهء بستان جانست

شبت مه‌پوش و ماهت شب نقابست * گلت خود روى و رويت گلستانست

گلستان رخت در دلستانى * بهشتى بر سر سرو روانست

چرا خورشيد روزافروز رويت * نهان در چين شبگون سايبانست

كمان‌داران چشم دلكشت را * خدنگ غمزه دايم در كمانست

بساز آخر زمانى با ضعيفان * كه حسنت فتنه آخر زمانست

چرا خفتست چشم نيم‌مستت * ز مخمورى تو گوئى ناتوانست

ز زلفت موبه‌مو خواجو نشان داد * از آن انفاس او عنبرفشانست

مرا ياقوت او قوت روانست * ولى اشكم چو ياقوت روانست

رخش ماهست يا خورشيد شب‌پوش * خطش طوطيست يا هندوستانست

صبا از طرّه‌اش عنبر نسيمست * نسيم از سنبلش عنبرفشانست