غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٧٨

161 [ ديشب درآمد از درم آن ماه چهره مست ]

هركه كرد از در ميخانه گشادى حاصل * چون تواند دل سودازده در تقوى بست

من اگر توبه شكستم مكن انكارم از آنك * خودپرستى نكند هركه بوده باده‌پرست

گر به پيرى هدف ناوك خلقى گشتم * چه توان كرد كه تير خردم رفت از شست

مستم آن دم كه بميرم بسر خاك بريد * تا سر از خاك برآرم به قيامت سرمست

كس ازين قيد بتدبير نرفتست برون * زانكه از چنبر تقدير نمىشايد جست

مست و مدهوش برندش ز لحد بر عرصات * هركه شد هم‌قدح باده‌گساران الست

جان‌فشانان كه چو شمع از سرسر برخيزند * يك‌نفس بىمى نوشين نتوانند نشست

همچو ابروى بتان صيد كند خاطر خلق * آنكه نشكيبدش از صحبت مستان پيوست

گر شود بزمگهت عالم بالا خواجو * تو مپندار كه بالاتر ازين كارى هست

سحرگه ماه عقرب زلف من مست * درآمد همچو شمعى شمع در دست

دو پيكر عقربش را زهره در بُرج * كمانكش جادوش را تير در شست

شبش مه منزل و ماهش قصب‌پوش * سهى سروش بلند و سنبلش پست

بلالش خازن فردوس جاويد * هلالش حاجب خورشيد پيوست

نقاب عنبرى از چهره بگشود * طناب چنبرى بر مشترى بست

بفندق ضيمران را تاب در داد * به عشوه گوشهء بادام بشكست

سرشك از آرزوى خاك‌بوسش * روان از منظر چشمم برون جست

به لابه گفتمش بنشين كه خواجو * زمانى از تو خالى نيست تا هست

فغان از جمع چون بنشست برخاست * چراغ صبح چون برخاست بنشست

ديشب درآمد از درم آن ماه چهره مست * مانند دستهء گل و گلدسته‌اى بدست

خطّش نبات و پستهء شكّرشكن شكر * سروش بلند و سنبل پرتاب و پيچ مست

زلف سياه سركش هندوش داده عرض * در چين هزار كافر زنگى بُت‌پرست

از ديده محو كرد مرا هرچه هست و نيست * سوداى آن عقيق گهرپوش نيست هست

دربست راه عقل چو آن بُت قبا گشود * بگشود كار حسن چو آن مه كمر ببست