غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

159 [ دوش پيرى ز خرابات برون آمد مست ]

دوستان گويند خواجو صبر كن * چون كنم كز جان صبورى مشكلست

اى من ز دو چشم نيم‌مستت مست * وز دست تو رفته عقل و دين از دست

بنشين كه نسيم صبحدم برخاست * برخيز كه نوبت سحر بنشست

با روى تو رونق قمر گُم شد * وز لعل تو قيمت شكر بشكست

گوئى در فتنه و بلا بگشود * نقّاش ازل كه نقش رويت بست

برداشت دل شكسته از من دل * و اندر سر زلف دلكشست پيوست

از لعل تو يك‌زمان شكيبم نيست * بىباده كجا قرار گيرد مست

در عشق تو ز آب ديده خواجو را * آخر بر هركس آبروئى هست

ترا كه موى ميان هم وجود و هم عدمست * دو زلف افعى ضحاك و چهره جام جمست

به تيرگى شده آشفته‌تر حقيقت شرع * سواد زلف تو گوئى كه راى بوالحكمست

ز دور چرخ شبى اين سؤال مىكردم * كه از زمانه مرا خود نصيب جمله غمست

بطيره گفت نبينى سپهر كاسه مثال * ز بهر خوردن خون تو جمله تن شكمست

گر آبروى نه در خاك كوش مىطلبند * چو زلف يار قد عاشقان چرا بخمست

دلم به غمزه و ابروى او بمكتب عشق * اميدوار چو طفلان بنون و القلمست

ز شام زلف سيه چون نمود طلعت صبح * زمانه گفت كه اى عاشقان سپيده‌دمست

مجال نطق ندارم چرا كه بيش از پيش * ميان لاغر او در كنار كم ز كمست

ز لعل او شكرى التماس مىكردم * كه مدتى است كه جانم مقيّد المست

جواب داد كه بر هيچ دل منه خواجو * كه چون ميان دهنم را وجود در عدمست

دوش پيرى ز خرابات برون آمد مست * دست در دست جوانان و صراحى در دست

گفت عيبم مكن اى خواجه كه ترسابچه‌ئى * توبهء من چو سر زلف چليپا بشكست