غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

154 [ خطّت كه كتابهء جمالست ]

رخت خورشيد رايات جمالست * خطت تفسير آيات كمالست

هلال ار زانكه هر مه بدر گردد * چرا پيوسته ابرويت هلالست

خيالت به سكه مىآيد به چشمم * اگر خوابم به چشم آيد خيالست

چو داند حال او كز تشنگى مرد * كسى كو بر لب آب زلالست

بگو اى باغبان با باد شبگير * كه بلبل در قفس بىپرّوبالست

نسيم نافه يا بوى عبيرست * شميم روضه يا باد شمالست

مقيم ار بنگرى در عالم جان * ميان ليلى و مجنون وصالست

اگر در عالم صورت فراقست * بمعنى با تو ما را اتّصالست

چرا وصل تو بر خواجو حرامست * نه آخر خون مسكينان حلالست

حسن تو نهايت جمالست * لطف تو به‌غايت كمالست

با زلف تو هركه را سرى هست * سر در قدم تو پايمالست

بىروى تو زندگى حرامست * وز دست تو جام مى حلالست

بازآى كه بىرخ تو ما را * از صحبت خويشتن ملالست

جانم كه تذر و باغ عشقست * زين گونه شكسته پرّوبالست

مرغ دل من هوا نگيرد * زان‌رو كه چنين شكسته‌بالست

اين نفحهء روضهء بهشتست * يا نكهت گلشن وصالست

اين خود چه شمامهء شميمست * وين خود چه شمايل شمالست

خواجو بلب تو آرزومند * چون تشنه به شربت زلالست

خطّت كه كتابهء جمالست * سرنامهء نامه كمالست

ماهى تو و مشتريت مهرست * شاهى تو و حاجبت هلالست

آن خال سياه هندوآسا * هندوچهء گلشن جمالست

از مويه تنم بسان مويست * وز ناله دلم به شكل نالست