غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٧٤

151 [ ابروى تو طاقست كه پيوسته هلالست ]

150 [ ترا با ما اگر صلحست جنگست ]

150 [ ترا با ما اگر صلحست جنگست ]

س

ترا با ما اگر صلحست جنگست * نمىدانم دگربار اين چه ينگست

به نقلى زان دهان كامم برآور * نه آخر پسته در بازار تنگست

چرا اين قامت همچون كمانم * ز چشم افكنده‌اى گوئى خدنگست

ز اشكم سنگ مىگردد و ليكن * نمىگردد دلت يا رب چه سنگست

بده ساقى كه آن آئينه جان * كند روشن شراب همچو زنگست

بدار اى مدعى از دامنم چنگ * ترا بارى عنان دل به چنگست

زبان دركش كه ما را رهزن دل * نواى مطرب و آواز چنگست

از آن از اشك خالى نيست چشمم * كه پندارم شراب لاله‌رنگست

اگر در دفترى وقتى بيابى * قلم در نام خواجو كش كه ننگست

151 [ ابروى تو طاقست كه پيوسته هلالست ]

151 [ ابروى تو طاقست كه پيوسته هلالست ]

ح

ابروى تو طاقست كه پيوسته هلالست * ز آن رو كه هلال ار نشود بدر محالست

بر روى تو خال حبشى هركه ببيند * گويد كه مگر خازن فردوس بلالست

پيوسته هلالست ترا حاجب خورشيد * وين طرفه كه چشم سيهت ابن هلالست

آن دل كه سفر كرده به چين سر زلفت * يا رب كه در آن شام غريبان بچه حالست

هندو بچهء خال سياه تو به صد وجه * هندوچهء بستان جمالست نه خالست

گفتم كه خيال تو كند مرهم ريشم * ليكن چو نظر مىكنم اين نيز خيالست

مستسقى سرچشمهء نوش تو بر آتش * مىسوزد و چشمش همه در آب زلالست

گردن مكش اى شمع گرت در قدم افتد * پروانهء دلسوخته چون سوخته بالست

امروز كه مرغان چمن در طيرانند * مرغ دل من بىپروبالست و بالست

نون شد قد همچون الفم بىتو و ليكن * بر حال پريشانى من زلف تو دالست

از ديدهء خواجو نرود گلشن رويت * زان‌رو كه جمالت گل بستان كمالست