غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٧٣

149 [ اى بر عذار مهوشت آن زلف پرشكست ]

باده مىنوشم و خون از جگرم مىجوشد * زانكه بىلعل توام باده نوشين نيشست

عاشق انديشهء دورى نتواند كردن * دوربينى صفت عاقل دورانديشست

گر مراد دل درويش برآرى چه شود * زانكه سلطان بر صاحب‌نظران درويشست

آشنايان همه بيگانه شدند از خواجو * ليكن او را همه اين محنت و درد از خويشست

بهار روى تو بازار مشترى بشكست * فريب چشم تو ناموس سامرى بشكست

رخ تو پردهء ديباى ششترى بدريد * لب تو نامزد قند عسكرى بشكست

قد تو هوش جهانى به چابكى بربود * خط تو توبهء خلقى به دلبرى بشكست

چو حسن روى تو آوازه در جهان افكند * دل فرشته و هنگامهء پرى بشكست

چو شام زلف تو مشاطه از قمر برداشت * رخ تو رونق خورشيد خاورى بشكست

دلم به بتكده مىرفت پيش ازين ليكن * خليل ما همه بتهاى آزرى بشكست

چو برگ نسترن از شاخ ضميران بنمود * به عشوه گوشهء بادام عبهرى بشكست

ببرد گوى ز مه‌طلعتان دور قمر * چو بر قمر سر چوگان عنبرى بشكست

بنوك ناوك آه سحرگهى خواجو * طلسم گنبد نه طاق چنبرى بشكست

ز به سكه مىكند از ديده سيم‌پالائى * به چهره قيمت بازار زرگرى بشكست

اى بر عذار مهوشت آن زلف پرشكست * چون زنگيى گرفته به شب مشعلى بدست

وى طاق آسمانى محراب ابرويت * پيوسته گشته خوابگه جادوان مست

همچون بلال بر لب كوثر نشسته است * خال لب تو گرچه سياهيست بت‌پرست

بنشستى و فغان ز دل ريش من بخاست * قامت بلند و دستهء ريحان تازه پست

مشنو كه از تو هست گزيرم چرا كه نيست * يا نيست از تو محنت و رنجم چرا كه هست

سروى به راستى چو تو از بوستان نخاست * برخاستى و نيش غمم در جگر نشست

صد دل شكار آهوى صيّاد شيرگير * صد جان اسير عنبر عنبرفشان مست

مخمور سر ز خاك برآرد بروز حشر * مستى كه گشت بىخبر از بادهء الست

نگشاد چشم دولت خواجو به هيچ‌روى * تا دل بر آن كمند گره در گره نبست