غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٧٢

147 [ خطر باديهء عشق تو بيش از پيشست ]

بوقت صبح چو آن سرو سيم‌تن بنشست * ز رشك طلعت او شمع انجمن بنشست

فشاند سنبل و چون گل ز غنچه رخ بنمود * كشيد قامت و چون سرو در چمن بنشست

ز برگ لالهء سيراب و شاخ شمشادش * بريخت آب گل و باد نارون بنشست

نشست و مشعله از جان بيدلان برخاست * برفت و مشعلهء عمر مرد و زن بنشست

بگوى كان مگس عنبرين ببوى نبات * چرا بر آن لب لعل شكرشكن بنشست

چه خيزدار بنشينى كه تا تو خاسته‌ئى * كسى نديد كه يكدم خروش من بنشست

مگر به روى تو بينم جهان كنون كه مرا * چراغ اين دل تاريك ممتحن بنشست

خبر بريد به خسرو كه در ره شيرين * غبار هستى فرهاد كوه‌كن بنشست

ز خانه هيچ نخيزد سفر گزين خواجو * كه شمع دل بنشاند آنكه در وطن بنشست

بيش ازين بىهمدمى در خانه نتوانم نشست * بر اميد گنج در ويرانه نتوانم نشست

در ازل چون با مى و ميخانه پيمان بسته‌ام * تا ابد بىباده و پيمانه نتوانم نشست

اى كه افسونم دهى كز مار زلفش سر مپيچ * بر سر آتش بدين افسانه نتوانم نشست

مرغ جان را تا نسوزد ز آتش دل بال‌وپر * پيش روى شمع چون پروانه نتوانم نشست

در چنين دامى كه نتوان داشت اوميد خلاص * روز و شب در آرزوى دانه نتوانم نشست

من كه در زنجيرم از سوداى زلف دلبران * بىپريروئى چنين ديوانه نتوانم نشست

آتش عشقش دلم را زنده مىدارد چو شمع * ورنه زين‌سان مرده‌دل در خانه نتوانم نشست

يك‌نفس بىاشك مىخواهم كه بنشينم و ليك * در ميان بحر بىدُردانه نتوانم نشست

اهل دل گويند خواجو از سر جان برمخيز * چون نخيزم زانكه بىجانانه نتوانم نشست

خطر باديهء عشق تو بيش از پيشست * اين چه دامست كه دور از تو مرا در پيشست

اى كه درمان جگرسوختگان مىسازى * مرهمى بر دل ما نه كه به‌غايت ريشست

ديده هرچند بر آتش زند آبم ليكن * حدّت آتش سوداى تو از حد بيشست