غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٦٨

138 [ ز آتشكده و كعبه غرض سوز و نيازست ]

زلف مشكينت چرا آشفته شد چون كار من * يا ترا كاريست كو آشفته كارى ديگرست

بارها گفتم كه دل برگيرم از مهرت و ليك * بار عشقت بر دلم اين‌بار بارى ديگرست

گرچه چين پيوسته در ابروى مشكينت خطاست * در خم زلف تو هر چين زنگبارى ديگرست

شيرمردان را اگر آهو شكارست اين عجب * كاهوى چشم ترا هردم شكارى ديگرست

از جهان خواجو طريق عاشقى كرد اختيار * بختيار آن‌كس كه او را اختيارى ديگرست

آن نه رويست مگر فتنهء دور قمرست * وان نه زلفست و بناگوش كه شام و سحرست

ز آرزوى كمرت كوه گرفتم هيهات * كوه را گرچه ز هر سوى كه بينى كمرست

مردم چشمم ارت سرو سهى مىخواند * روشنم شد كه همان مردم كوته‌نظرست

اشك را چونكه به صد خون جگر پروردم * حاصلم از چه سبب زو همه خون جگرست

نسبت روى تو با ماه فلك مىكردم * چو بديدم رخ زيباى تو چيز دگرست

حيف باشد كه به افسوس جهان مىگذرد * مگذر اى جان جهان زانكه جهان بر گذرست

اشك خونين مرا كوست جگرگوشهء دل * زين صفت خوار مداريد كه اصلى گهرست

قصهء آتش دل چون به زبان آرم از آنك * شمع اگر فاش شود سرّ دلش بيم سرست

هرك را شوق حرم باشد از آن ننديشد * كه ره باديه از خار مغيلان خطرست

گر به شمشير جفا دور كنى خواجو را * همه سهلست ولى محنت دورى بترست

همه سرمستيش از شور شكرخندهء تست * شور طوطى چه عجب گر ز براى شكرست

ز آتشكده و كعبه غرض سوز و نيازست * وانجا كه نيازست چه حاجت به نمازست

بىعشق مسخّر نشود ملك حقيقت * كان چيز كه جز عشق بود عين مجازست

چون مرغ دل خستهء من صيد نگردد * هرگاه كه بينم كه در ميكده بازست

آن‌كس كه بود معتكف كعبهء قربت * در مذهب عشّاق چه محتاج حجازست

هرچند كه از بندگى ما چه برآيد * ما بنده آنيم كه او بنده‌نوازست

دائم دل پرتاب من از آتش سودا * چون شمع جگرتافته در سوز و گدازست

مىسوزم و مىسازم از آن روى كه چون عود * كار من دلسوخته از سوز بسازست