غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٦٧

136 [ بوستان طلعتش را نوبهارى ديگرست ]

ز بحر شعر مر او را بسى غنيمتهاست * كه از لطافت خواجو سفينه پرگهرست

اين‌همه مستى ما مستى مستى دگرست * وين‌همه هستى ما هستى هستى دگرست

خيز و بيرون زد و عالم وطنى حاصل كن * كه برون از دو جهان جاى نشستى دگرست

گفتم از دست تو سرگشتهء عالم گشتم * گفت اين سر سبك امروز ز دستى دگرست

تا صبا قلب سر زلف تو در چين بشكست * هر زمان بر من دلخسته شكستى دگرست

كس چو من مست نيفتاد ز خمخانهء عشق * گرچه در هر طرف از چشم تو مستى دگرست

تا برآمد ز بناگوش تو خورشيد جمال * هر سر زلف تو خورشيدپرستى دگرست

چون سپر نفكند از غمزهء خوبان خواجو * زانكه آن ناوك دل‌دوز ز شستى دگرست

جان هر زنده‌دلى زنده به جانى دگرست * سخن اهل حقيقت ز زبانى دگرست

خيمه از دايرهء كون و مكان بيرون زن * زانكه بالاتر ازين هر دو مكانى دگرست

در چمن هست بسى لاله سيراب ولى * ترك مهروى من از خانهء خانى دگرست

راستى راز لطافت چو روان مىگردى * گوئيا سرو روان تو روانى دگرست

عاشقان را نبود نام و نشانى پيدا * زانكه اين طايفه را نام و نشانى دگرست

يك زمانم به خدا بخش و ملامت كم گوى * كاين جگرسوخته موقوف زمانى دگرست

تو نه مرد قدح و درد مغانى خواجو * خون دل نوش كه آن لعل ز كانى دگرست

بوستان طلعتش را نوبهارى ديگرست * چشمم از عكس جمالش لاله‌زارى ديگرست

از ميان جان من هرگز نمىگيرد كنار * گرچه هر ساعت ميانش در كنارى ديگرست

تا لب ميگون او درداد جان را جام مى * چشم مست نيم‌خوابش را خمارى ديگرست

عاشقان را با طريق زهد و تقوى كار نيست * زاهدى در مذهب عشّاق كارى ديگرست

اى كه در حسن و لطافت در جهانت يار نيست * تا نپندارى كه ما را جز تو يارى ديگرست