غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

127 [ اى لبت ميگون و جانم مىپرست ]

سحر به گوش صبوحىكشان باده‌پرست * خروش بلبله خوش‌تر ز بانك بلبل مست

مرا اگر نبود كام جان و عمر دراز * چه باك چون لب جانبخش و زلف جانان هست

اگر روم بدود اشك و دامنم گيرد * كه از كمند محبّت كجا توانى جست

امام ما مگر از نرگس تو رخصت يافت * چنين كه مست بمحراب مىرود پيوست

ز به سكه در رمضان سخت گفت عالم شهر * چو آبگينه دل نازك قدح بشكست

چگونه از رجام شراب برخيزد * كسى كه در صف رندان دُردنوش نشست

به محشرم ز لحد بىخبر برانگيزند * بدين صفت كه شدم بى خود از شراب الست

عجب نباشد اگر آب رخ بباد رود * مرا كه باد به دستست و دل برفت از دست

كنون ورع نتوان بست صورت از خواجو * كه باز بر سر پيمانه رفت و پيمان بست

اى لبت باده‌فروش و دل من باده‌پرست * جانم از جام مى عشق تو ديوانه و مست

تنم از مهر رخت موئى و از موئى كم * صد گره در خم هر مويت و هر موئى شست

هركه چون ماه نو انگشت‌نما شد در شهر * همچو ابروى تو در باده‌پرستان پيوست

تا ابد مست بيفتد چو من از ساغر عشق * مىپرستى كه بود بىخبر از جام الست

تو مپندار كه از خود خبرم هست كه نيست * يا دلم بستهء بند كمرت نيست كه هست

آن‌چنان در دل تنگم زده‌اى خيمهء انس * كه كسى را نبود جز تو درو جاى نشست

همه را كار شرابست و مرا كار خراب * همه را باده به دستست و مرا باد بدست

چو بديدم كه سر زلف كژت بشكستند * راستى را دل من نيز به‌غايت بشكست

كار ياقوت تو تا باده‌فروشى باشد * نتوان گفت به خواجو كه مشو باده‌پرست

اى لبت ميگون و جانم مىپرست * ما خراب افتاده و چشم تو مست

همچو نقشت خامهء نقاش صنع * صورتى صورت نمىبندد كه بست

دين و دنيا گر نباشد گو مباش * چون تو هستى هرچه مقصودست هست