غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٦٢

124 [ نعلم نگر نهاده بر آتش كه عنبرست ]

به بوستان جمالت بهار بسيارست * و ليك با گل وصل تو خار بسيارست

مدام چشم تو مخمور و ناتوان خفتست * چه حالتست كه او را خمار بسيارست

ميم ز لعل دل‌افروز ده كه جان‌افزاست * و گرنه جام مى خوشگوار بسيارست

خط غبار چه حاجت بگرد رخسارت * كه از تو بر دل ما خود غبار بسيارست

مرا بجاى تو اى يار يار ديگر نيست * ولى ترا چو من خسته يار بسيارست

به روزگار مگر حال دل كنم تقرير * كه بر دلم ستم روزگار بسيارست

ز خون ديدهء فرهاد پاره‌هاى عقيق * هنوز بر كمر كوهسار بسيارست

صفير بلبل طبعم شنو و گرنه بباغ * نواى قمرى و بانگ هزار بسيارست

چه آبروى بود بر در تو خواجو را * كه در ره تو چو او خاكسار بسيارست

نعلم نگر نهاده بر آتش كه عنبرست * وز طرّه طوق كرده كه از مشك چنبرست

تعويذ دل نوشته كه خط مسلسلست * شكّر به مى سرشته كه ياقوت احمرست

زلف سيه گشوده كه اين قلب عقربست * روى چو مه نموده كه اين مهر انورست

در خواب كرده غمزه كه جادوى بابلست * در تاب كرده طرّه كه هندوى كافرست

برقع ز رخ گشاده كه اين باغ جنّتست * وز لب شراب داده كه اين آب كوثرست

بر طرف مه نشانده سياهى كه سنبلست * بر برگ گل فشانده غبارى كه عنبرست

موئى بباد داده كه عود قمارى است * زاغى بباغ برده كه خال معنبرست

سيمين علم فراخته كاين سروقامتست * وز قند حقّه ساخته كاين تنگ شكّرست

قوس قزح نموده كه ابروى دلكشست * ابر سيه كشيده كه گيسوى دلبرست

از شمع چهره داده فروغى كه آتشست * بر گوشوار بسته دروغى كه اخترست

در جوش كرده چشمهء چشمم كه قلزمست * در گوش كرده گفته خواجو كه گوهرست