غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٥٧

114 [ رمضان آمد و شد كار صراحى از دست ]

112 [ جانم از بادهء لعل تو خراب افتادست ]

112 [ جانم از بادهء لعل تو خراب افتادست ]

س

جانم از بادهء لعل تو خراب افتادست * دلم از آتش هجر تو كباب افتادست

گرچه خواب آيدت اى فتنهء مستان در چشم * هركه از چشم و رخت بىخور و خواب افتادست

باز مرغ دل من در گره زلف كژت * همچو كبكيست كه در چنگ عقاب افتادست

اى كه بالاى بلند تو بلاى دل ماست * دلم از چشم تو در عين عذاب افتادست

دست گيريد كه در لجّه درياى سرشك * تن من همچو خسى بر سر آب افتادست

خبر من بسر كوى خرابات بريد * كه خرابىّ من از بادهء ناب افتادست

تا چه مرغم كه مرا هركه ببيند گويد * بنگر اين پشّه كه در جام شراب افتادست

خرّم آن صيد كه در قيد تو گشتست اسير * حبذا دعد كه در چنگ رباب افتادست

اى حريفان بشتابيد كه مسكين خواجو * بر سر كوى خرابات خراب افتادست

113 [ بستهء بند تو از هر دوجهان آزادست ]

113 [ بستهء بند تو از هر دوجهان آزادست ]

س

بستهء بند تو از هر دوجهان آزادست * وانكه دل بر تو نبستست دلش نگشادست

عارضت در شكن طرّه بدان مىماند * كآفتابيست كه در عقدهء رأس افتادست

زلف هندو صفتت ليلى و عقلم مجنون * لب جانبخش تو شيرين و دلم فرهادست

سرو را گرچه به بالاى تو مانندى نيست * بنده با قدّ تو از سرو سهى آزادست

هيچ‌كس نيست كه با هيچ‌كسش ميلى نيست * بدنهادست كه سر بر قدمى ننهادست

هرگز از چرخ بداختر نشدم روزى شاد * مادر دهر مرا خود بچه طالع زادست

دل من بىتو جهانيست پر از فتنه و شور * بده آن بادهء نوشين كه جهان بر بادست

در غمت همنفسى نيست بجز فريادم * چه توان كرد كه فريادرسم فريادست

بيش ازين ناوك بيداد مزن بر خواجو * گرچه بيداد تو از روى حقيقت دادست

114 [ رمضان آمد و شد كار صراحى از دست ]

114 [ رمضان آمد و شد كار صراحى از دست ]

س

رمضان آمد و شد كار صراحى از دست * به درستى كه دل نازك ساغر بشكست

من كه جز باده نمىبود بدستم نفسى * دست گيريد كه هست اين نفسم باد بدست

آنكه بىمجلس مستان ننشستى يكدم * اين زمان آمد و در مجلس تذكير نشست