غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٥٦

111 [ پيش صاحب‌نظران ملك سليمان با دست ]

دلبرا خورشيد تابان ذرّه‌ئى از روى تست * اهل دل را قبله محراب خم ابروى تست

تا شبيخون برد هندوى خطت بر نيمروز * شاه هفت اقليم گردون بندهء هندوى تست

شهسوار گنبد پيروزه يعنى آفتاب * بارها افتاده در پاى سگان كوى تست

ذرّه‌ئى گفتم ز مهرت سايه از من برمگير * كآفتاب خاورى در سايهء گيسوى تست

نافهء مشك ختن گر زانكه مىخيزد ز چين * زلف را بفشان كه صد چين در شكنج موى تست

هر زمان نعلم در آتش مىنهد زلفت وليك * جان ما خود در بلاى غمزهء جادوى تست

از پريشانى چو مويت در قفا افتاده‌ام * نيكبخت آن زلف هندويت كه هم زانوى تست

با تو چيزى در ميان دارد مگر بند قبا * زان سبب پيوسته او را تكيه بر پهلوى تست

نكهت انفاس خُلدست اين نسيم مشگ‌بيز * يا ز چين طرّهء مشكين عنبربوى تست

گر ترا هردم به سوئى ميل و دل با ديگريست * هركجا خواجوست او را ميل خاطر سوى تست

پيش صاحب‌نظران ملك سليمان با دست * بلكه آنست سليمان كه ز ملك آزادست

آنكه گويند كه بر آب نهادست جهان * مشنو اى خواجه كه چون درنگرى بر بادست

هر نفس مهر فلك بر دگرى مىافتد * چه توان كرد چون اين سفله چنين افتادست

دل درين پيرزن عشوه‌گر دهر مبند * كاين عروسيست كه در عقد بسى دامادست

ياد دار اين سخن از من كه پس از من گوئى * ياد باد آنكه مرا اين سخن از وى يادست

آنكه شدّاد در ايوان ز زر افكندى خشت * خشت ايوان شه اكنون ز سر شدّادست

خاك بغداد به مرگ خلفا مىگريد * ورنه اين شطّ روان چيست كه در بغدادست

گر پر از لاله سيراب بود دامن كوه * مرو از راه كه آن خون دل فرهادست

همچو نرگس بگشا چشم و ببين كاندر خاك * چند روى چو گل و قامت چون شمشادست

خيمهء انس مزن بر در اين كهنه رباط * كه اساسش همه بىموقع و بىبنيادست

حاصلى نيست بجز غم ز جهان خواجو را * شادى جان كسى كو ز جهان آزادست