غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤

107 [ جانم از غم بلب رسيدهء تست ]

گر نمىخواهد كه ما را رشتهء جان بگسلد * آن طناب چنبرى به هرچه چندان تافتست

مهر رخسار تو در جان من شوريده‌دل * همچو ماه چارده در كنج ويران تافتست

آن بناگوش دل‌افروزست يا مه يا چراغ * كز شب زلف تو چون شمع شبستان تافتست

باده پيش آور كه از عكس مى و مهر رخت * در دلم گوئى كه صد خورشيد تابان تافتست

بنده تا دست طلب در دامن عشق تو زد * هرگزت روزى ز غفلت سر ز فرمان تافتست ؟

همچو زلفت كار خواجو روز و شب آشفته بود * با تو گر يك روز روى از مهر و پيمان تافتست

اى كه زلف سيهت بر گل روى آشفتست * ز آتش روى تو آب گل سورى رفتست

در دهانت سخنست ار چه به شيرين‌سخنى * لب شكّرشكنت عذر دهانت گفتست

همچو خورشيد رخ اندر پس ديوار مپوش * زانكه كس چشمهء خورشيد به گِل ننهفتست

دل گم‌گشته كه بر خاك درت مىجستم * گوئيا زلف تو دارد كه بسى آشفتست

چون توانم كه ز كويت به ملامت بروم * كآب چشم آمده و دامن من بگرفتست

از سر زلف درازت نكنم كوته دست * كه به هر تار سر زلف تو مارى خفتست

احتياجت بچمن نيست كه بر سرو قدت * گل دميدست و همه‌ساله بهار اشكفتست

به سكه خواجو همه شب خاك سر كوى ترا * به دو چشم آب فشاندست و به مژگان رفتست

گر كسى گفت كه شعرش گهر ناسفتست * چه زند گوهر ناسفته كه گوهر سفتست

جانم از غم بلب رسيدهء تست * دلم از ديده خون چكيدهء تست

راستى را قد خميدهء من * نقشى از ابروى خميدهء تست

طوطى جانم از پى شكرت * ز آشيان بدن‌پريدهء تست

با لب لعل روح‌پرور تو * جوهر روح‌پروريدهء تست

شايد ار سر نهند سرداران * پيش رويت كه بركشيدهء تست

دل شوريدگان بىآرام * در سر زلف آرميدهء تست

ديده ناديده مىكنى و مرا * ديده پيوسته در دو ديدهء تست

بنده را كو بزر كنند بها * بىبها بنده زر خريدهء تست