غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٨

93 [ چو سرچشمهء چشم من ديده است ]

گرت چو مورچه گرد شكر برآمده است * تو خوش برآى كه با جان برابر آمده است

بنوش لعل روان چون زمرّد سبزت * نگين خاتم ياقوت احمر آمده است

بگرد چشمهء نوش تو سبزه گر بدميد * ترش مشو كه نبات از شكر برآمده است

ز خطّ سبز تو نسخم خوش آمدى و كنون * خط غبار تو خود زان نكوتر آمده است

تو خوش درآ و مشو در خط از من مسكين * كه خط بگرد عذار تو خوش درآمده است

شه حبش كه ز سرحدّ شام بيرون راند * كنون به تاختن ملك خاور آمده است

ز سهم ناوك تركان غمزه‌ات گوئى * كه هندوئيست كه نزد زره‌گر آمده است

كند بسنبل گردنكشت زمانه خطاب * كه خادمىّ تو در شان عنبر آمده است

ميان مشك و خطت فرق نيست يك سر موى * و ليك موى تو از مشك بر سر آمده است

گمان مبر كه برفت آب لعلت از خط سبز * كه لعل را خط پيروزه زيور آمده است

بيا به ديدهء خواجو نگر كه خط سياه * بگرد روى چو ماهت چه درخور آمده است

چو سرچشمهء چشم من ديده است * لب غنچه بر چشمه خنديده است

بدان وجهم از ديده خون مىرود * كه از روى خوب تو ببريده است

چرا كينه‌ورزى كنون با كسى * كه مهر تو پيش از تو ورزيده است

نهان كى كند خامه رازم كه او * تراشيدهء ناتراشيده است

مرا غيرت آيد كه مكتوب تو * چنين در حديث تو پيچيده است

اگر جور بر ما پسندى رواست * پسند تو ما را پسنديده است

از آن از لب خويشتن در خطم * كه خطّت به حكم كه بوسيده است

قلم را قدم زان قلم كرده‌ام * كه بر گرد نام تو گرديده است

دريغ از خيالت كه شب تا بروز * مرا مونس مردم ديده است

چو نام تو در نامه بيند دبير * به چشم بصيرت ترا ديده است

از آن چشم خواجو گهربار شد * كه خطّ تو بر ديده ماليده است