غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٩
لغتنامهء ديوان خواجوى كرمانى
908 - مستى ز چشم دلكش ميگون يار جوى * 909 - اى صبا با بلبل خوش‌گوى گوى
910 - جان‌پرورم گهى كه تو جانان من شوى * 911 - اى كه گوئى كز چه رو سرگشته مىگردى چو گوى
912 - چون نئى سرگشته چوگان چو گوى * 913 - اى سبزه دماينده بگرد قمر از موى
914 - اى ميان تو چو يك موى و دهان يكسر موى * 915 - اى پيك عاشقان اگر از حالم آگهى
916 - اى آينه قدرت بىچون الهى * 917 - گر تو شيرين شكرلب به شكرخنده درآئى
918 - چون پيكر مطبوعت در معنى زيبائى * 919 - خوشا وقتى كه از بستان‌سرائى
920 - اى سرر زلف ترا پيشه سمن‌فرسائى * 921 - گفتا تو از كجائى كاشفته مىنمائى
922 - اى كه عنبر ز سر زلف تو دارد بوئى * 923 - برخيز كه بنشيند فرياد ز هر سوئى
924 - اى ترك پريچهره بدين سلسله‌موئى * 925 - من كيم زارى نزار افتاده‌ئى
926 - از مشك سوده دام بر آتش نهاده‌اى * 927 - گرد ماه از مشك چنبر كرده‌اى
928 - از لب شيرين چو شكر نبات آورده‌ئى * 929 - اين چه بويست اى صبا از مرغزار آورده‌ئى
930 - ديشب اى باد صبا گوئى كه جائى بوده‌اى
931 - آتش اندر آب هرگز ديده‌ئى * 932 - دوش پيرى يافتم در گوشه ميخانه‌اى