غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٦

لغتنامهء ديوان خواجوى كرمانى

مَريد : متمرد و سركش و بيرون‌رونده از فرمان خداوند - رانده‌شده .

مَزابِل : زباله‌دانها .

مُستَسقى : گرفتار بيمارى استسقاء [ آنكه مداوم آب بنوشد و باز تشنه باشد ] .

مِسمار : ميخ آهنين - آنچه بدان چيزى را استوار كنند [ ج . مسامير ] .

مَصطَبِه : ميخانه / دكانى بر در ميخانه كه بر آن مىنشستند و شراب مىخوردند - سَكو - جايگاه مردم - جاى غريبان .

مَضائِق : تنگناها .

مُضيع : تلف كنند . - ضايع كنند . - باطل‌كننده - . مبذر .

[ رجلٌ مُضيع ] : مردى كه آب و زمين بسيار دارد .

مَطِيّه : شترسوارى - هر ستور سوارى - مركب .

مُعاطِر : عطرآميز .

مُعتَلّ : بيمار - معيوب - ضعيف / اسم يا فعلى كه داراى حرف علّه باشد .

مُعَصفَر : زرد يا سرخ‌شده با عَصفَر .

[ عُصفر ] : گل كافشه - گل كاجيره ( گلى به رنگ زرد يا ارغوانى ) .

مُعَقّد : گره‌دار - غليظ - سخن پوشيده و غامض .

مَعقود : عقدشده - عقدبسته - ثابت و برقرار .

مُعَوّل [ + م ] : اعتماد كرده - تكيه‌زده .

مُغُلى [ مغولى ] : منسوب به مغول .

مُقاطِر : چكاننده .

مُقامِران : قماربازان - قماركنندگان .

مَقصُورَه : سراى فراخ استوار بنا - خانه كوچكتر از دار كه در آن جز خداوندش درنيايد / خانه آراسته جهت عروس ( مَقصُورَة المَسجد ) : جاى امام در مسجد .

مُقيم : متوطن آنكه در جائى آرام كند و دوام ورزد و آن را وطن كند - آنكه كجى را راست كُند .

[ مقيم بودن ] : اقامت كردن - ماندن باشند .

[ مقيم منزل هفتم ] : ستاره زُحَل .

مَنضُود : مرهم نهاده / پهلوى هم چيده‌شده .

مَنغُر : جام شراب‌خورى بزرگى - پول ريزه - پول خُرد .

مُنقاد : فرمانبردار - مطيع‌شده - گردن‌داده / ستور رام‌شده - فروتن .

منقصت : كمى - نقصان - زيان - خسارت - عيب - خطا - قصور تعصير - درماندگى .