غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٤٤

لغتنامهء ديوان خواجوى كرمانى

كان يسار ( قس : دريايسار ) : توانگر ، مال‌دار .

كِرياس : محوطه درون سراى - دربار شاه - خلوت‌خانه شاه يا امير - طهارت‌خانه كه بر بالاى اطاق و سراى سازند .

كَمينه : كمتر - كمترين .

كَنعان : نام پسر سام بن نوح ( پيغامبر ) / نام طوايفى كه در شام و فلسطين سكونت داشتند و نسب خود را به كنعان مىرساندند / ناحيه‌اى است در كشور عراق .

كوران : زمين شوره كه از دور آب نمايد / سراب / كسى كه بسيار تشنه باشد و آب اندك خورد .

كوه مالان : كوه‌نورد .

كوه نالان : كوهى است در ميان راه كازرون و شيراز .

كَهينِه : كوچك‌ترين - خردترين / انگشت كوچك .

كِيس : چين و شكن - توبره .

گازُر : آنكه جامه‌ها را مىشويد و سفيد مىكند .

گِردِه : پارچه زرد مدوّرى كه يهود جهت امتياز بر كتف جامهء خود دوزند / نان گردى كه تنك نباشد - هر چيز مدوّر .

گَريوِه : پشته بلند - تَپه - بلندى - كوه پَست .

گُلاله : زلف در مقابل كاكل / پيراهن / دسته‌گُل ، گلدسته .

گنج قَدَر خان .

[ قدر خان ] : نام دو تن از شاهان « آل افراسياب » ( - ايلك‌خانيان ) در تركستان و ماوراءالنّهر .

قدر خان اوّل : يوسف بن هارون بغرا خان .

قدر خان دوّم : جبرئيل بن عمر بن احمد .

گَو : گودالى كه اطفال در هنگام « گردوبازى » در زمين كنند و گردو در آن اندازند - زمين پَست و مفاك [ در شعر - منظور فرورفتگى روى چانه است - چاه زنخدان ] آفتاب - شجاع - مبارز و پهلوان - سردار - محتشم - بزرگ .

لات : نام بُت معروف كه قوم شعيب او را مىپرستيدند .

لاتَ حِينَ مَناصٍ : آن زمان هنگام گريختن نبود . تنها يك‌بار در قرآن به كار رفته - سورهء « ص » آيه 3 .

لا تَذِر : ترك مكن - رها مكن .

[ وذَرَ الشيء : چيزى را ترك كرد ]

لبيب : خردمند - عاقل .