غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٤١

لغتنامهء ديوان خواجوى كرمانى

سَديد : محكم و استوار - راست ، درست .

سرانداز : سرمست .

سر زلف چو شَست : خم زلف و حلقهء كمند زلف .

سَقَر : دوزخ / نام كوهى در مكّه .

سَقيم : هر چيز ناقص - بيمار - نادرست - عليل .

سَكران : مستى ، مست شدن .

سَورَت : شدّت - تندى - تيزى .

سُورة : هريك از فصول يك‌صد و چهارده‌گانهء قرآن / نشان - شرف ، منزلت .

سُوقى [ منسوب به سوق ] : بازارى .

سَيّاف : شمشيرزن / جلّاد .

شادخوار : آنكه شراب خورَد بىترس و بدون اغيار / فرحناك - نيكبخت / دختر مطرب - رقّاص - / روسپى .

شَبَه : دانه‌هاى آبگينه - نام سنگى است سياه و برّاق [ كنايه از خال است ] .

شِراع : خيمه - بادبان - سايبان - گردن شتُر .

شُرطِه : مطبوع - موافق - پسنديده .

شُرُوح : [ شرح ] شرحها .

شُقّه : جامهء پيش شكافته - پاره و قطعه‌اى از پارچه و كاغذ و جز آن - فرمان پادشاهى .

شِگَرف : زيبا - رعنا - نيكو - لطيف - محتشم - بزرگوار - كريم - قوى - تنومند .

شِلتاق ( تر ) : غوغا - تجاوز از حق خود نمودن - منازعه با كسى در باب دلايل دروغ - تهمت ، همهمه - اجحاف .

شَمامِه : بوى خوش ، بسيار بويا ، گلوله‌اى به شكل گوى ، مركب از خوشبوها ، كه در دست گرفته ، مىبويند .

شَمّامه : دستنبوى .

شَمَن : بت‌پرست - بُت .

شَنعَت : زشتى ، بدى - طعنه ، حقارت ، كراهت ، رسوايى ، درشتى .

شوق كازرون : اشاره به اشتياق رسيدنِ به كازرون و ديدار مرشد و مراد خود كه از آنجا برخاسته .

صاحى [ اسم فاعل از « صحر » ] : هشيار .

صُداع : دردسر - سردرد .

صَلُوح : صلاح - نيكى - ضد فساد .