غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٦

916 [ اى آينه قدرت بىچون الهى ]

ناوك چشم تو گر موى شكافد شايد * كابروت فرق ندارد ز كمان يك سر موى

تو بهنگام سخن گر نشوى موىشكاف * كس نيابد ز دهان تو نشان يك سر مو

ور نيايد دهنت در نظر اى جان جهان * نكنم ميل سوى جان و جهان يك سر موى

تاب تير تو ندارم كه ندارد فرقى * ناوك غمزه‌ات از نوك سنان يك سر موى

زاهد صومعه در حلقهء زنّار شود * گر شود از سر زلف تو عيان يك سر موى

نكشد اين دل ديوانه سودائى من * سر از آن سلسله مشك‌فشان يك سر موى

خواجو ار زانكه به هر موى زبانى گردد * نكند از غم عشق تو بيان يك سر موى

اى پيك عاشقان اگر از حالم آگهى * روشن بگو حكايت آن ماه خرگهى

بگذر ز بوستان نعيم و رياض خلد * ما را ز دوستان قديم آور آگهى

وقت سحر كه باد صبا بوى جان دهد * جان تازه كن به باده و باد سحرگهى

اى ماه شب نقاب تو در اوج دلبرى * و آهوى شيرگير تو در عين روبهى

آزاد باشد از سر صحرا و پاى گل * در خانه هرك را چو تو سروى بود سهى

گفتى كه در كنار كشم چون كمر ترا * تا كى كنى به هيچ حديث ميان‌تهى

زان آب آتشى قدحى ده كه تشنه‌ام * گر باده مىدهى و به بادم نمىدهى

سلطان اگر چنان كه گناهى نديده است * بىره بود كه روى بگرداند از رهى

سر مىنهم به خدمت و گردن به بندگى * گر بنده مىپذيرى و گر بند مىنهى

از پا درآمديم و نديديم حاصلى * زان گيسوى دراز مگر دست كوتهى

خواجو اگر گداى درت شد سعادتيست * بر آستان دوست گدائى بود شهى

اى آينه قدرت بىچون الهى * نور رخت از طرّه شب برده سياهى

خط بر رخ زيباى تو كفرست بر اسلام * رخسار و سر زلف تو شرعست و مناهى

آن جسم نه جسمست كه روحيست مجسّم * وان روى نه رويست كه سرّيست الهى

در خرمن خورشيد زند آه من آتش * زان در تو نگيرد كه ندارى رخ كاهى

هرگه كه خرامان شوى اى خسرو خوبان * صد دل برود در عقبت همچو سپاهى