غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢١

906 [ مهر سلمى ورزى و دعوى سلمانى كنى ]

شايد آن زلف‌شكن برشكن ار مىشكنى * دل ما را مشكن بيش به پيمان‌شكنى

كار زلف سيه ار سر ز خطت برگيرد * چشم بر هم نزنى تا همه بر هم نزنى

گرچه سر بر خط هندوى تو دارد دايم * اى بسا كار سر زلف كه در پا فكنى

از چه در تاب شود هر نفسى گر به خطا * نسبت زلف تو كردند به مشك ختنى

وصف بالاى بلندت به سخن نايد راست * راستى دست تو بالاست ز سرو چمنى

چون لب لعل تو در چشم من آيد چه عجب * گرم از چشم بيفتاد عقيق يمنى

گرچه تلخست جواب از لب شورانگيزت * آب شيرين برود از تو بشكّر دهنى

هر شبم آه جگرسوز كند همنفسى * هردمم كلك سيه‌روى كند همسخنى

چشم خواجو چو سر درج گهر بگشايد * از حيا آب شود رستهء درّ عدنى

نه عهد كرده‌اى آخر كه قصد ما نكنى * چرا جفا كنى و عهد را وفا نكنى

چو آگهى كه نداريم جز لبت كامى * روا بود كه ز لب كام ما روا نكنى ؟

ز ما نيامده جرمى خدا روا دارد * كه كينه‌ورزى و انديشه از خدا نكنى

من غريب كه گشتم ز خويش بيگانه * چه حالتست كه با خويشم آشنا نكنى

مرا چو از همه عالم نظر بجانب تست * نظر بسوى من خسته‌دل چرا نكنى

كنون كه كشتى و بر خاك را هم افكندى * بود كه بر سر خاكم چنين رها نكنى

ترا كه آگهى از حال دردمندان نيست * معيّنست كه درد مرا دوا نكنى

اگر چنان كه سر صلح و دوستى دارى * چرا نيائى و با دوستان صفا نكنى

چو آب ديده ز سر برگذشت خواجو را * چه خيزدار بنشينى و ماجرا نكنى

مهر سلمى ورزى و دعوى سلمانى كنى * كين مردم دين‌شناسى و مسلمانى كنى

با پرىرويان به خلوت روى در روى آورى * خويش را ديوانه سازى و پرىخوانى كنى

همچو اختر مهره‌بازى ورد تست امّا چو قطب * بر سر سجّاده هر شب سبحه‌گردانى كنى