غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

79 [ طائر طوريم و خاك آستانت طور ماست ]

اين چه بويست كه ناگه بدميد * وين چه فتنه‌ست كه ديگر برخاست

باز از نالهء مرغان سحر * صبحدم صحن چمن پرغوغاست

گرچه در پرورش نطفهء خاك * بوى زلف مدد باد صباست

خيز كز نكهت انفاس نسيم * هر سحر پيرهن غنچه قباست

گرنه خواجوست كه دور از رخ تست * زلف هندوى تو آشفته چراست

با تو نقشى كه در تصوّر ماست * به زبان قلم نيايد راست

حاجت ما توئى چرا كه ز دوست * حاجتى به ز دوست نتوان خواست

ماه تا آفتاب روى تو ديد * اثر مهر در رخش پيداست

سخن باده با لبت بادست * صفت مشك با خط تو خطاست

در چمن ذكر نارون مىرفت * قامتت گفت بركشيدهء ماست

سرو آزاد پيش بالايت * راستى را چو بندگان برپاست

او چو آزادكردهء قد تست * لاجرم دست او چنان بالاست

فتنه بنشان و يك‌زمان بنشين * كه قيامت ز قامتت برخاست

هركه بينى بجان بود قائم * جان وامق چو بنگرى عذر است

از صبا بوى روح مىشنوم * دم عيسى مگر نسيم صباست

عمر خواجو بباد رفت و رواست * زانك بىدوست عمر باد هواست

طائر طوريم و خاك آستانت طور ماست * پرتو نور تجلّى در دل پرنور ماست

ما بحور و روضهء رضوان نداريم التفات * زانك مجلس روضهء رضوان و شاهد حور ماست

عاقبت غيبت گزيند هركه آيد در نظر * وانك او غايب نگردد از نظر منظور ماست

پيش ما هر روز بىاو رستخيزى ديگرست * و آه دلسوز و نفير سينه نفخ صور ماست

ما بدار الملك وحدت كوس شاهى مىزنيم * وين كه بر زر مىنويسد اشك ما منشور ماست

كرده‌ايم از ملك هستى كنج عزلت اختيار * وين دل ويرانه گنج و نيستى گنجور ماست

آنك دايم در خرابات فنا ساغر كشد * در هواى چشم مست او دل مخمور ماست