غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٨

900 [ نه آخر تو آنى كه ما را زيانى ]

ز خواجو بگذران جامى كه مستست * ز چشم ساقى و لحن اغانى

بدين‌سان كه از ما جهانى جهانى * كه با كس نمانى و با كس نمانى

تو آن شهريارى و آن شهره يارى * كه خسرو نشانى و خسرو نشانى

تو آنى كه قتلم توانى و دانم * كه هردم بر آنى كه خونم برانى

خوشا طرف بستان و دستان مستان * مى ارغوانى به روى غوانى

دل ياغى باغيم باغ و دائم * تو در باغ بانى و در باغبانى

ندانم كدامى كه دامى دلم را * ز نسل كيانى كه اصل كيانى

چو ماهى كه ماهيّتت كس نداند * چه كانى كه از لعل گوهر چكانى

تو جان و جهانى و جان جهانى * تو نور جنانى و حور جنانى

سزد كاردوان رخ نهد پيش اسبت * اگر بازدارى سمند ار دوانى

ترا نارپستان به از نار بستان * كه سيب از ترنجت كند بوستانى

تو ترخان و ترخون ز جور تو خواجو * دل از خون چو خانى و رخ زرّ خانى

نه آخر تو آنى كه ما را زيانى * نه آخر توانى كه ما را زيانى

مگر زين بسودى كه ما را بسودى * وزين بر زيانى كه ما را زيانى

چو ما را بهشتى چه ما را بهشتى * چو ما را جهانى چه ما را جهانى

تو پروا ندارى كه پروانه دارى * تو پيمان ندانى كه پيمانه دانى

چراغ چه راغى و سرو چه باغى * كه دل را امانى و جان را امانى

نه خورشيد بامى كه خورشيد بامى * نه عين روانى كه عين روانى

تو آن كاردانى كه آن كاردانى * كه از دلستانى ز دل دل ستانى

تو آتش‌نشانى و خواهى كه ما را * به آتش نشانى بر آتش نشانى

تو چشمى و چشم از جفاى تو چشمه * تو جانى و جان بىوفاى تو جانى

تو ماه و مرا پيكر از ديده ماهى * تو خان و مرا خانه از گريه خانى