غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٧
898 [ أ رُوض الخُلد ام مَغَنى الغوانى ]
اگر امان ندهد عمر و بخت باز نگردد * كجا بصبر ميسّر شود حصول امانى
مكن ملامت خواجو به عشق‌بازى و مستى * كه بر كنارى و دانم كه حال غرقه ندانى
897 [ سقى اللّه ايّام وصل الغوانى ]
897 [ سقى اللّه ايّام وصل الغوانى ]
ح
سقى اللّه ايّام وصل الغوانى * على غفلة من صروف الزمان
فلمّا مررنا بربع الكواعب * جَنانى تَرَبّع روض الجِنان
خوشا طرف بستان و فصل بهاران * رخ دوستان و مى دوستگانى
گل و گلشن و نغمه ارغنونى * صباح و صبوح و مى ارغوانى
سُليمى اتت بالحُميّا صبوحا * و تسقى على شيم برق يمانى
و فيها نظرتُ و قد زلّ رجلى * و فى زلّةِ الرجل ما لى يدان
گلى بود نورسته از باغ خوبى * ولى ايمن از تندباد خزانى
چو مه در بغلطاق گلريز چرخى * چو خورشيد در قرطهء آسمانى
تغنّى الحمامة فى جُنح ليل * و تَحكى الصبا حسن صوت الاغانى
اشمّ روايح نور الخُزامى * و أصبو الى الرند و الاقحَوان
روان برفشان خواجو از آنكه شعرت * ببرد آب آب حيات از روانى
غنيمت شمر عيش را با جوانان * كه چون شد دگر باز نايد جوانى
898 [ أ رُوض الخُلد ام مَغَنى الغوانى ]
898 [ أ رُوض الخُلد ام مَغَنى الغوانى ]
ح
أ رَوض الخُلد ام مَغَنى الغوانى * أ ضوء الخَد أم برق يمانى
رخست از آفتاب عالم‌افروز * درفشان در نقاب آسمانى
خدود الغِيد تَحت الصُّدع ضاهَت * حَدائق طُرّزَت بالضيمران
چو آن هَندو نديدم هيچ كافر * سِزاوارِ بهشتِ جاودانى
نَشُقّ الجَيبَ مِن نَشر الخَرامى * نحط الرَّجل فى رَبع الغوانى
چه باشد گر دمى در منزل دوست * برآسايد غريبى كاروانى
أرَى في وَجَنتيها كُلّ يوم * جَنانى طارَ فى روض الجنان
نباشد شكّرى را اين حلاوت * نباشد صورتى را اين معانى
يُغَرّد في المَغاريد المُغنّى * سلام اللّه ما تلى المَثانى