غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٦

896 [ چگونه سرو روان گويمت كه عين روانى ]

زين طايفه شعرت به شعيرى نخرد كس * گر آب حياتست به پاكى و روانى

با اين همه يك نكته بگويم ز سر مهر * هرچند كه دانم كه تو اين شيوه ندانى

رو مسخرگى پيشه كن و مطربى آموز * تا داد خود از كهتر و مهتر بستانى

گهم رانى و گه دشنام خوانى * تو دانى گر بخوانى ور برانى

من از عالم برون از آستانت * نمىدانم درى باقى تو دانى

چه باشد گر غريبى را بپرسى * چه خيزد گر اسيرى را بخوانى

ز بس كز نالهء من در فغانست * كند كوه گرانم دل‌گرانى

چو من دور از تو بر آتش نشستم * تو مىخواهى كه بر خاكم نشانى

بزد را هم سماع ارغنونى * ببرد آبم شراب ارغوانى

بيا تا با جوانان باده نوشيم * كه بر بادست دوران جوانى

زهى رويت گل باغ بهشتى * خط سبزت مثال آسمانى

ترا سرو روان گفتن روا نيست * كه از سر تا قدم عين روانى

چو نام شكرت گفتم خرد گفت * نديدم كس بدين شيرين‌زبانى

خضر گر چشمهء نوشت بديدى * بشستى دست از آب زندگانى

به هر سو گو مرو چشم تو زان‌روى * كه بر مردم فتد از ناتوانى

به ياد لعل دُرپاش تو خواجو * كند گاه سخن گوهرفشانى

چگونه سرو روان گويمت كه عين روانى * نه محض جوهر روحى كه روح جوهر جانى

كدام سرو كه گويم به راستى به تو ماند * كه باغ سرو روانى و سرو باغ روانى

تو آن نئى كه توانى كه خستگان بلا را * بكام دل برسانى و جان بلب نرسانى

چه جرم رفت كه رفتى و در غمم بنشاندى * چه خيزد ار بنشينى و آتشم بنشانى

برون نمىروى از دل كه حال ديده ببينى * نمىكشى مگر از درد و حسرتم برهانى

ز هركه دل بربايد تو دلرباتر ازوئى * ز هرچه جان بفزايد تو جان‌فزاتر از آنى

نهاده‌ام سر خدمت بر آستان ارادت * گرم بلطف بخوانى و گر بقهر برانى