غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٤

893 [ دلا بر عالم جان زن علم زين دير جسمانى ]

يك سر موى تو گر زانكه به صد جان عزيز * همچو يوسف بفروشند هنوز ارزانى

عار دارند اسيران تو از آزادى * ننگ دارند گدايان تو از سلطانى

هيچ دانى كه چرا پسته چنان مىخندد * زانكه گفتم كه بدان پسته‌دهن مىمانى

اى طبيب از سر خواجو ببر اين لحظه صداع * كه نه درديست محبّت كه تو درمان دانى

چند گوئى كه دواى دل ريشت صبرست * ترك درمان دلم كن كه در آن درمانى

بر ماه فكنده طيلسانى * در سرو كشيده پرنيانى

بر چشمهء آفتاب بسته * از عنبر سوده سايبانى

رخساره فراز سرو سيمين * مانند شكفته گلستانى

حورى و چو كوثرش عقيقى * سروى و چو غنچه‌اش دهانى

نى حور بعينه بهشتى * نى سرو به راستى روانى

ديدم چو هزار خرمن گل * وقت سحرش به بوستانى

گفتم نظرى كن اى جهان را * جانى و ز دلبرى جهانى

همچون تن من هماى عشقت * ناديده شكسته استخوانى

جز ناله و سايه‌ام درين راه * نى همنفسى نه همعنانى

آخر بشنو حديث خواجو * كز عشق تو گشت داستانى

دلا بر عالم جان زن علم زين دير جسمانى * كه جان را انس ممكن نيست با اين جن انسانى

در آن مجلس چو مستان را ز ساغر سرگران بينى * سبك رطل گران خواه از سبك روحان روحانى

سماع انس مىخواهى بيا در حلقهء جمعى * كه در پايت سرافشانند اگر دستى برفشانى

چرا بايد كه وامانى به ملبوسى و ماكولى * اگر مرد رهى بگذر ز بارانى و بورانى