غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤١١

888 [ چون ندارى جان معنى معنى جان را چه دانى ]

به جنايتم چه بينى به عنايتم نظر كن * كه نگه كنند شاهان سوى بندگان جانى

بجز آه و اشك ميگون نكشد دل ضعيفم * بسماع ارغنونى و شراب ارغوانى

دل دردمند خواجو به خدنگ غمزه خستن * نه طريق دوستانست و نه شرط مهربانى

خرامنده سروى برخ گلستانى * فروزنده ماهى بلب دلستانى

بهشتى به رخسار و در حسن حورى * جهانى به خوبى و در لطف جانى

نه حور بهشت از طراوت بهشتى * نه سرو روان از لطافت روانى

به بالا بلندى بياقوت قندى * بگيسو كمندى به ابرو كمانى

ز مشك ختن بر عذارش غبارى * ز شعر سيه بر رخش طيلسانى

در آشفتگى زلفش آشوب شهرى * لبش در شكرخنده شور جهانى

بهنگام دل بردن آن چشم جادو * توانائى و خفته چون ناتوانى

چو هندو سر زلفش آتش نشينى * چو كوثر لب لعلش آتش‌نشانى

سفر كرد خواجو ز درد جدائى * فروخواند بر دوستان داستانى

چون ندارى جان معنى معنى جان را چه دانى * چون نديدى كان گوهر گوهر كآن را چه دانى

هركه او گوهر شناسد قيمت جوهر شناسد * گوهر كآن را نديده جوهر جان را چه دانى

تا ترا شورى نباشد لذّت شيرين چه يا بى * تا ترا دردى نباشد قدر درمان را چه دانى

چون سر ميدان ندارى پاى در يكران چه آرى * چون رخ مردان نديدى مرد ميدان را چه دانى

خدمت دربان نكرده رفعت سلطان چه جوئى * طاق ايوان را نديده اوج كيوان را چه دانى