غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤١٠

886 [ ز تو با تو راز گويم به زبان بىزبانى ]

از سرمستى كشيده‌ايم چو مجنون * رشتهء جان در طناب خيمهء ليلى

زلف كژش بين فتاده بر رخ زيبا * راست چو ثعبان نهاده در كف موسى

عقل تصور نمىكند كه توان ديد * صورت خوبش مگر بديده معنى

موسى جان بر فراز طور محبّت * ديده ز رويش فروغ نور تجلّى

بوى عبيرست يا نسيم بهاران * باغ بهشتست يا منازل سلمى

ياد بود چون تو در محاوره آئى * با لب لعلت حكايت دم عيسى

راه ندارد بكوى وصل تو خواجو * دست گدايان كجا رسد به تمنّى

885 [ اى از حياى لعل لبت آب گشته مى ]

885 [ اى از حياى لعل لبت آب گشته مى ]

ش

اى از حياى لعل لبت آب گشته مى * خورشيد پيش آتش روى تو كرده خوى

در مصر تا حكايت لعل تو گفته‌اند * در آتشست شكّر مصرى بسان نى

شور تو در سر من شوريده تا به چند * داغ تو بر دل من دلخسته تا بكى

در آرزوى لعل تو بينم كه هر نفس * جانم چو جام مى بلب آيد هزار پى

صبحست و ما چو نرگس مست تو در خمار * قم و اسقنا المدامة بالصبح يا صبى

دل را كه همچو تير برون شد ز شست ما * سوى كمان ابرويت آورده‌ايم پى

از ما گمان مبر كه توانى شدن جدا * زان‌رو كه آفتاب نگردد جدا ز فِى

مجنون گرش به خيمه ليلى دهند راه * تا باشدش حيات نيايد برون ز حى

گل را چه غم ز زارى بلبل كه در چمن * او را هزار عاشق زارست همچو وى

خواجو بوقت صبح قدح كش كه آفتاب * مانند ذرّه رقص كند از نشاط مى

886 [ ز تو با تو راز گويم به زبان بىزبانى ]

886 [ ز تو با تو راز گويم به زبان بىزبانى ]

ح

ز تو با تو راز گويم به زبان بىزبانى * به تو از تو راه جويم بنشان بىنشانى

چه شوى ز ديده پنهان كه چو روز مىنمايد * رخ همچو آفتابت ز نقاب آسمانى

تو چه معنى لطيفى كه مجرّد از دليلى * تو چه آيتى شريفى كه منزّه از بيانى

ز تو ديده چون بدوزم كه توئى چراغ ديده * ز تو كى كنار گيرم كه تو در ميان جانى

همه پرتو و تو شمعى همه عنصر و تو روحى * همه قطره و تو بحرى همه گوهر و تو كانى

چو تو صورتى نديدم همه موبه‌مو لطائف * چو تو سورتى نخواندم همه سربه‌سر معانى