غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤١

77 [ با منت كينه و با جمله صفاست ]

دلبرا سنبل هندوى تو در تاب چراست * زين صفت نرگس سيراب تو بىخواب چراست

چشم جادوى تو كز بادهء سحرست خراب * روز و شب معتكف گوشه محراب چراست

نرگس مست تو چون فتنه ازو بيدارست * همچو بخت من دل‌سوخته در خواب چراست

مگر از خط سياه تو غبارى دارد * ورنه هندوى رسن‌باز تو در تاب چراست

جزع خونخوار تو گر خون دلم مىريزد * مردم ديدهء من غرقهء خوناب چراست

از درم گر تو برآنى كه برانى سهلست * اين‌همه جور تو با خواجو ازين باب چراست

كار ما بىقد زيبات نمىآيد راست * راستى را چه بلائيست كه كارت بالاست

چون قد سرو خرام تو بگويم سخنى * در چمن سرو به بالاى تو مىماند راست

به خطا مشك ختن لاف زد از خوش‌بوئى * با سر زلف تو پيداست كه اصلش ز ختاست

زير هر موى چو زنجير تو ديوانه دليست * روى بنماى كه چندين دل خلقت ز قفاست

با تو يكتاست هنوز اين دل شوريدهء من * چون سر زلف كژت قامتم ار زانك دوتاست

رسم باشد كه به انگشت نمايند هلال * ابرويت چون مه‌نوزان سبب انگشت‌نماست

نرگس جادوى مست تو بهنگام صبوح * فتنه‌اى بود كه از خواب صبوحى برخاست

متحيّر نه در آن شكل و شمايل شده‌ام * حيرتم در قلم قدرت بىچون خداست

به حقيقت نه مجازست بمعنى ديدن * صورتى را كه درو نور حقيقت پيداست

نبُود شرط محبّت كه بنالند از دوست * زانك هر درد كه از دوست بُود عين دواست

خواجو ار زانك ترا منصب لالائى نيست * زادهء طبع ترا لؤلؤ لالا لالاست

با منت كينه و با جمله صفاست * اين هم از طالع شوريدهء ماست

راستى را صنما بىقد تو * كار ما هيچ نمىآيد راست

هر گياهى كه برويد پس ازين * از سر تربت ما مهر گياست

مىكشم درد به امّيد دوا * گرچه درد از قبلت عين دواست