غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٤

874 [ خوشا شراب محبّت ز ساغر ازلى ]

چون نيست ما را با او وصالى * كاجى به كويش بودى مجالى

زين به چه بايد ما را كه آيد * از خاك كويش باد شمالى

همچون هلالى گشتم چو ديدم * بر طرف خورشيد مشكين هلالى

جانم ز جانان سر بر نتابد * كز جان نباشد تن را ملالى

از شوق لعلش دل شد چو ميمى * وز عشق زلفش قد شد چو دالى

در چنگ زلفش دل پايبندى * بر خاك كويش جان پايمالى

دانى كه چونم دور از جمالش * از مويه موئى وز ناله نالى

هر شب خيالش آيد به پيشم * شخص ضعيفم بيند خيالى

آن‌كس چه داند حال ضعيفان * كو را نبودست يك روز حالى

مىرفت خواجو با خويش مىگفت * كان شد كه با او بودت وصالى

دوش بر طرف چمن گلبانگ مىزد بلبلى * مىفكند از ناله هردم در گلستان غلغلى

كآنكه زير گنبد نيلوفرى دارد وطن * از گلندامى ندارد چاره و ما از گلى

محمل ما را درين وادى كجا باشد نزول * زانكه در راه محبّت كس نيابد منزلى

هيچ بادى برنمىآيد در اين طوفان و موج * كافكند از كشتى ما تخته‌اى بر ساحلى

منكر مستان نباشد هركه باشد هوشيار * زانكه باشد بىجنون هرجا كه باشد عاقلى

عالمى كو در خرابات فنا ساغر كشد * پيش ما فاضل‌تر از صدساله زهد جاهلى

هيچ دل بر كشتگان ضربت عشقت نسوخت * زانكه زلف دلكشت نگذاشت در عالم دلى

حاصلى در عشق ممكن نيست جز بىحاصلى * چون توان كردن چو ما را نيست زين به حاصلى

خيز خواجو چون ز زهد و توبه كارت مشكلست * باده پيش آور كه بىمى حل نگردد مشكلى

خوشا شراب محبّت ز ساغر ازلى * قدح به روى صبوحىكشان لم‌يزلى

ز دست ساقى تحقيق اگر خورى جامى * شراب را ابدى دان و جام را ازلى