غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٩

864 [ در دلم بود كزين پس ندهم دل به كسى ]

صبح وصل از افق مهر برآيد روزى * وين شب تيرهء هجران بسر آيد روزى

دود آهى كه برآيد ز دل سوختگان * گرد آئينهء روى تو درآيد روزى

هركه او چون من ديوانه ز غم كوه گرفت * سيلش از خون جگر بر كمر آيد روزى

وانكه او سينه نسازد سپر ناوك عشق * تير مژگان تواش بر جگر آيد روزى

مىرسانم بفلك ناله و مىترسم از آن * كه دعاى سحرم كارگر آيد روزى

عاقبت هركه كند در رخ و چشم تو نگاه * هيچ شك نيست كه بىخواب و خور آيد روزى

هست اميدم كه ز يارى كه نپرسد خبرم * خبرى سوى من بىخبر آيد روزى

بفكنم پيش رخش جان و جهان را ز نظر * گرم آن جان جهان در نظر آيد روزى

همچو خواجو برو اى بلبل و با خار بساز * كه گل باغ اميدت به بر آيد روزى

اى آفتاب رويت در اوج دل‌فروزى * وى تير چشم مستت در عين ديده‌دوزى

در چنگ آرزويت سوزم چو عود و سازم * چون چنگم ار بسازى چون عودم ار بسوزى

رفتيم و روز وصلت روزى نبود ما را * يا رب شب جدائى كس را مباد روزى

اى شمع جمع مستان بخرام در شبستان * تا بزم مىپرستان از چهره برفروزى

گفتى شبى كه وصلم هم روزى تو باشد * اى روز وصل جانان آخر كدام روزى

در نيم‌شب برآيد صبح جهان‌فروزم * گر نيم‌شب درآيد خورشيد نيم‌روزى

گل گرچه از لطافت بستان‌فروز باشد * نبود چو آن سمن‌بر در بوستان‌فروزى

خواجو به چشم معنى كى نقش يار بينى * تا چشم نقش‌بين را ز اغيار برندوزى

در دلم بود كزين پس ندهم دل به كسى * چكنم باز گرفتار شدم در هوسى

نفس صبح فروبندد از آه سحرم * گر شبى بر سر كوى تو برآرم نفسى

به جهانى شدم از دمدمهء كوس رحيل * كه كنون راضيم از دور به بانگ جرسى

نيست جز كلك سيه‌روى مرا همسخنى * نيست جز آه جگرسوز مرا همنفسى