غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٠

845 [ اى شمع چگل دوش در ايوان كه بودى ]

ياد باد آنكه دلم را مدد جان بودى * درد دلسوز مرا مايهء درمان بودى

برخ خوش‌نظر و عارض بستان‌افروز * رشك برگ سمن و لالهء نعمان بودى

به خط سبز و سر زلف سياه و لب لعل * خضر و ظلمت و سرچشمهء حيوان بودى

پاى سرو از قد رعناى تو در گل مىرفت * خاصه آن‌وقت كه بر طرف گلستان بودى

همچو پروانه دلم سوختهء عشق تو بود * زانكه در تيره شبم شمع شبستان بودى

در هواى تو چو بلبل ز دمى نعرهء شوق * كه بگلزار لطافت گل خندان بودى

جان به آواز دلاويز تو دادم بر باد * كه بوقت سحرم مرغ خوش‌الحان بودى

با تو پرداخته بودم دل حيران ليكن * خانه‌پرداز من بيدل حيران بودى

همچو خواجو سروسامان من از دست برفت * زانكه در قصد من بىسروسامان بودى

گر آن مه در نظر بودى چه بودى * ورش بر ما گذر بودى چه بودى

مرا كز بيخودى از خود خبر نيست * گر او را اين خبر بودى چه بودى

اگر چون آن پرىپيكر در آفاق * پرىروى دگر بودى چه بودى

بدين‌سان كز نظر يكدم جدا نيست * گرش با ما نظر بودى چه بودى

مرا گويند درمان تو صبرست * دريغا صبر گر بودى چه بودى

روانم در شب هجران بفرسود * گر آن شب را سحر بودى چه بودى

مرا چون با سر زلفت سرى هست * گرم پرواى سر بودى چه بودى

چو بر بام تو باشد مرغ را راه * مرا گر بال‌وپر بودى چه بودى

ز خواجو سيم و زر دارى تمنّا * گر او را سيم و زر بودى چه بودى

اى شمع چگل دوش در ايوان كه بودى * وى سرو روان دى به گلستان كه بودى

وى آيت رحمت كه كست شرح نداند * كى بود نزول تو و در شان كه بودى

چون صبح برآمد بسر بام كه رفتى * چون شام درآمد به شبستان كه بودى