غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٣

831 [ زهى اشكم ز شوق لعل ميگون تو عنّابى ]

ز زلف و روى تو خواهم شبى و مهتابى * كه با لب تو حكايت كنم ز هر بابى

خيال روى تو چون جز بخواب نتوان ديد * شب فراق دريغا اگر بود خوابى

كنون كه تشنه بمرديم و جان به حلق رسيد * به راه باديه ما را كه مىدهد آبى

هنوز تشنهء آن لعل آبدار توام * ز چشمم ار چه ز سر برگذشت سيلابى

اگرچه پيش كسانى خلاف امكانست * كه تشنه جان بلب آرد ميان غرقابى

معيّنست كزين ورطه جان برون نبرم * كه نيست بحر غمم را بديده پايانى

ز شوق نرگس مستت خطيب جامع شهر * چو چشم شوخ تو مستست پيش محرابى

رموز حالت مجذوب را چه كشف كند * كسى كه او متعلّق نشد به قلّابى

بيا كه خون دل از سر گذشت خواجو را * مگر بدست كند از لب تو عنّابى

بيار اى لعبت ساقى شرابى * بساز اى مطرب مجلس ربابى

چو دور عشرت و جامست بشتاب * كه هردم مىكند دوران شتابى

دل پرخون من چندان نماندست * كه بتوان كرد مستى را كبابى

خوشا آن صبحدم كز مطلع جام * برآيد هر زمانى آفتابى

الا اى باده‌پيمايان سرمست * به مخمورى دهيد آخر شرابى

گرم از تشنگى جان بر لب آيد * مگر چشمم چكاند بر لب آبى

شد از باران اشك و بادهء شوق * دلم ويرانى و جانم خرابى

مگر بستست جادوى تو خوابم * كه شبها شد كه محتاجم بخوابى

چرا بايد كه خواجو از تو يك روز * سلامى را نمىيابد جوابى

زهى اشكم ز شوق لعل ميگون تو عنّابى * مرا درياب و آب چشم خون‌افشان كه دُر يا بى