غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨١

826 [ مهست يا رخ آن آفتاب مهرافزاى ]

تا مقيمان فلك شادى روى تو خورند * از مى مهر جهان همچو قمر سير برآى

پنجهء نفس به بازوى رياضت بشكن * گوى مقصود بچوگان قناعت برباى

چنگ ازآن‌روى نوازندش و در بر گيرند * كه بهر باد هوائى نخروشد چون ناى

بوى عود از دم جان‌پرور خواجو بشنو * زانكه باشد نفس سوختگان روح‌افزاى

از براى دلم اى مطربهء پرده‌سراى * چنگ بر ساز كن و خوش بزن و خوش بسراى

از حريفان صبوحى بجز از مردم چشم * كس نگيرد به مئى دست من بىسروپاى

چنگ اگر زانكه ز بىهم‌نفسى مىنالد * بارى از هم‌نفس خويش چه مىنالد ناى

امشب از زمزمهء پرده‌سرا بىخبرم * اى حريفان برسانيد بدوشم بسراى

گفتم از باد صبا بوى تو مىيابم گفت * چون ترا باد به دستت برو مىپيماى

سارَبان گر به خدنگم زند از محمل دوست * برنگردم كه نترسد شتر از بانگ درآى

چون مرا عمر گرامى بسر آيد بىتو * تو هم اى عمر عزيزم به عيادت بسرآى

جاى دل در شكن زلف تو مىبينم و بس * ليك هرجا كه توئى بر دل من دارى جاى

چون شدى شمع سراپردهء مستان خواجو * ز آتش عشق بفرساى و تن و جان بفزاى

مهست يا رخ آن آفتاب مهرافزاى * شبست يا خم آن طرّه قمرفرساى

مرا مگوى كه دل در كمند او مفكن * بدان نگار پريچهره گو كه دل مرباى

چه سود كان مه محمل‌نشين نمىگويد * كه بيش ازين مخروش اى درآى هرزه درآى

مرا بزلف تو رايست از آنكه طوطى را * گمان مبر كه بهندوستان نباشد راى

نواى نغمهء چنگم چه سود چون همه شب * خيال زلف توام چنگ مىزند در ناى

ببوى زلف سياهت بباد دادم عمر * مرا كه گفت كه بنشين و باد مىپيماى

اگرچه عمر منى اى شب سيه بگذر * و گرچه جان منى اى مه دو هفته براى

چو روشنست كه عمر اين همه نمىپايد * مرا چو عمر عزيزى تو نيز بيش مپاى

خوشا بفصل بهاران فتاده وقت صبوح * نواى پرده‌سرا در هواى پرده‌سراى

اگر خروش برآرد چو بلبلان خواجو * چه غم خورد گل سورى ز مرغ نغمه‌سراى