غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٠

824 [ باز هرچند كه در دست شهان دارد جاى ]

من كرده دل صدرنشين را سوى بحرين * با قافلهء خون ز ره ديده روانه

جامى مى دوشينه به من داد و مرا گفت * خوش باش زمانى و مكن ياد زمانه

دوران همه در دست و تو در حسرت درمان * عالم همه دامست و تو در فكرت دانه

حيفست تو در باديه وز بيم حرامى * بىوصل حرم مرده و حج بر در خانه

خواجو سخن از كعبه و بتخانه چه گوئى * خاموش كه اين جمله فسونست و فسانه

رو عارف خود باش كه در عالم معنى * مقصود توئى كعبه و بتخانه بهانه

پرواز كن اى مرغ و بگلزار فرود آى * ور اهل دلى بر در دلدار فرود آى

ور مىطلبى خون دل خستهء فرهاد * چون كبك هوا گير و به كهسار فرود آى

اى باد صبا بهر دل خستهء ياران * يارى كن و در بندگى يار فرود آى

در سايهء ايوانش اگر راه نيابى * خورشيد صفت بر دروديوار فرود آى

ور پرتو خورشيد رخش تاب نيارى * در سايهء آن زلف سيه‌كار فرود آى

چون بر سر آبست ترا منزل مألوف * بر چشمهء چشم من خونخوار فرود آى

از كفر سر زلف بتان گر خبرت هست * مؤمن شو و در حلقهء كفّار فرود آى

از صومعه بيرون شو و از زاويه بگذر * وانگاه بيا بر در خمّار فرود آى

خواهى كه رسانى بفلك رايت منصور * با سِرّ انا الحق به سر دار فرود آى

اى آنكه طبيب دل پرحسرت مائى * از بهر خدا بر سر بيمار فرود آى

خواجو اگر از بهر دواى دل مجروح * دارو طلبى بر در عطّار فرود آى

باز هرچند كه در دست شهان دارد جاى * نيست در سايه‌اش آن يمن كه در پرّ هماى

هركه زين گنبد گردنده كنارى نگرفت * چون مه نو به همه شهر شد انگشت‌نماى

اى كه امروز ممالك به تو آراسته است * ملك را چون تو به يادست بسى ملك‌آراى

هر كفى خاك كه بر عرصهء دشتى بينى * رخ ماهى بود و فرق شهى عالى راى

بشد و ملكت باقى به خدا باز گذاشت * آنكه مىگفت منم بر ملكان بارخداى

گر تو خواهى كه شهان تاج سرت گردانند * كار درويش چو خلخال ميفكن در پاى