غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٨

70 [ منزلگه جانست كه جانان من آنجاست ]

اى باغبان بگو كه ره بوستان كجاست * در بوستان گلى چو رخ دوستان كجاست

وى دوستان چه باشد اگر آگهى دهيد * كان سرو گل‌عذار مرا بوستان كجاست

تا چند تشنه بر سر آتش توان نشست * آن آب روح‌پرور آتش‌نشان كجاست

دردم بجان رسيد و طبيبم پديد نيست * داروفروش خسته‌دلان را دكان كجاست

من خفته همچو چشم تو رنجور و در دلت * روزى گذر نكرد كه آن ناتوان كجاست

چون ز آب ديده ناقه ما در وحل بماند * با ما بگو كه مرحله كاروان كجاست

از بس دل شكسته كه بر هم فتاده است * پيدا نمىشود كه ره ساربان كجاست

در وادى فراق بجز چشمهاى ما * روشن بگو كه چشمهء آب روان كجاست

خواجو ز بحر عشق كران چون توان گرفت * زيرا كه كس نگفت كه آن را كران كجاست

منزلگه جانست كه جانان من آنجاست * يا روضهء خلدست كه رضوان من آنجاست

هردم به دلم مىرسد از مصر پيامى * گوئى كه مگر يوسف كنعان من آنجاست

پر مىزند از شوق لبش طوطى جانم * آرى چكنم چون شكرستان من آنجاست

هرچند كه دردم نشود قابل درمان * درد من از آنست كه درمان من آنجاست

شاهان جهان را نبُود منزل قربت * آنجا كه سراپردهء سلطان من آنجاست

جائى كه عروسان چمن جلوه نمايند * گل را چه محل چونكه گلستان من آنجاست

بر طرف چمن سرو سهى سر نفرازد * امروز كه آن سرو خرامان من آنجاست

بستان دگر امروز بهشتست و ليكن * هرجا كه توئى گلشن و بستان من آنجاست

مرغان چمن باز چو من عاشق و مستند * كان نرگس مست و گل خندان من آنجاست

گر نيست وصولم به سراپردهء وصلت * زينجا كه منم ميل دل‌وجان من آنجاست

از زلف تو كوته نكنم دست چو خواجو * زيرا كه مقام دل حيران من آنجاست