غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٩

822 [ دى آن بت كافر بچه با چنگ و چغانه ]

اى از گل رخسار تو خون در دل لاله * بر لاله ز مشك سيه افكنده گلاله

بازآى كه چشم و رخت اى ماه غزل‌گوى * اين عين غزال آمد و آن رشك غزاله

از خاك درت بر نتوان گشت كه كردند * ما را بحوالى سراى تو حواله

آورده به خونم رخ زيباى تو خطّى * چون بنده مقرّست چه حاجت به قباله

آن جان كه ز لعلت به گه بوسه گرفتم * دينيست ترا بر من دلسوخته حاله

برخيز و برافروز رخ از جام دل‌فروز * كز عشق لبت جان بلب آورد پياله

از آتش مِى بين رخ گلرنگ نگارين * همچون ورق لاله پر از قطرهء ژاله

چشمم به مه چارده هرگز نشود باز * الّا به بُتى ماه‌رخ چارده‌ساله

تا گشت گرفتار سر زلف تو خواجو * چون موى شد از مويه و چون نال ز ناله

اى خوشه‌چين سنبل پرچينت سنبله * وى بر قمر ز عنبر تر بسته سلسله

وى تير چشم مست تو پيوسته در كمان * وى آفتاب روى تو طالع ز سنبله

بازار لاله بشكن و مقدار گل ببر * بر لاله زن گلاله و بر گل فكن كله

در ده شراب روشن و در تيره شب مرا * از عكس جام باده برافروز مشعله

فصل بهار و موسم نوروز خوش بُود * در سر نواى بلبل و در دست بلبله

گُل جامه چاك كرده و نرگس فتاده مست * وز عندليب در چمن افتاده غلغله

در وادى فراق چو خواجو قدم زند * از خون دل گياش برويد ز مرحله

دى آن بت كافر بچه با چنگ و چغانه * مىرفت به سروقت حريفان شبانه

بر لاله ز نيلش اثر داغ صبوحى * بر ماه ز مشكش گره جعد مغانه

ياقوت به مى شسته و آراسته خورشيد * مرغول گره كرده و كاكل زده شانه

زلف سيهش را دل شوريده گرفتار * تير مژه‌اش را جگر خسته نشانه

بگشوده نظر خلق جهانى ز كناره * بربوده ميانش دل خلقى ز ميانه