غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧١

805 [ اى ملك دلم خراب كرده ]

مؤبد زرد گلستان آنكه خيرى نام اوست * از شكوفه آسمانى پر ز اختر يافته

در چمن هركو چو من سرمست و حيران آمده * جام زرّين بر كف سيمين عبهر يافته

وانكه چون خواجو دل و دين داده از مستى بباد * بادهء جانبخش را با جان برابر يافته

مىكشان صحن بستان را ز بس برگ و نوا * همچو بزم شاه جم جام مظفر يافته

اى سر زلف تو در حلقه و تاب افتاده * چنبر جعد تو از عنبر ناب افتاده

بىنمكدان عقيق لب شورانگيزت * آتشى در دل بريان كباب افتاده

چشم مخمور ترا ديده و بر طرف چمن * همچو من نرگس سرمست خراب افتاده

تا غبار خط ريحان تو بر گل ديده * ورق مردمك ديده در آب افتاده

دلم از مهر رخت سوخته و ز دود دلم * آب در ديدهء گريان سحاب افتاده

سوى گيسوى گره‌گير تو مرغ دل من * به هوا رفته و در چنگ عقاب افتاده

قدح از دست تو در خنده و از لعل لبت * هوسى در سر پرشور شراب افتاده

بىنوايان جگرسوخته را بين چون دعد * دل محنت‌زده در چنگ رباب افتاده

شد ز سوداى تو موئى تن خواجو و آن موى * همچو گيسوى تو در حلقه و تاب افتاده

اى ملك دلم خراب كرده * در كشتن من شتاب كرده

پيش لب لعلت آب حيوان * خود را ز خجالت آب كرده

رخسارهء لاله و سمن را * از سنبل تر نقاب كرده

جز زلف و رخت كه ديد روزى * شب سايهء آفتاب كرده

پيرامن ماه خطّ سبزش * نقشيست ز مشك ناب كرده

جعد تو نسيم صبحدم را * سرمايهء اضطراب كرده

خون جگرم به غمزه خورده * بنياد دلم خراب كرده

ساقى غمت ز خون چشمم * مى در قدح شراب كرده

بر آتش لعل آبدارت * خواجو دل‌وجان كباب كرده