غزليات خواجوى كرمانى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٠

803 [ خسرو گل بين دگر ملك سكندر يافته ]

زلف شكسته بسته در حلق جان جمعى * وانگه چنين پريشان ما زان شكسته بسته

دائم خيال قَدّت بر جويبار چشمم * چون سرو جويبارى بر طرف چشمه رسته

با حاجبان ابرو ذكر كمان چه گوئى * بايد كه گوشه‌گيرى زان شست زه گسسته

برخيز تا ببينى قنديل آسمان را * چون شمع صبحگاهى پيش رخت نشسته

اكنون كه در كمندم فرصت شمر كه ديگر * مشكل به دامت افتد صيدى ز قيد جسته

گر پسته با دهانت نسبت كند دهان را * برخيز و مشت پر كن بشكن دهان پسته

خواجو به پرده‌سازى دست از رباب برده * مطرب به تيزچنگى ناى رباب خسته

اى سنبل تازه دسته بسته * و افكنده بر آب دسته‌دسته

خطّ تو بنفشه‌يى نباتى * قدّ تو صنوبرى خجسته

آن هندوى پردل تو در چين * بس قلب دلاوران شكسته

در ديدهء من خيال قدّت * چون سرو ز طرف چشمه رسته

پيش دهن شكرفشانت * بىمغز بود حديث پسته

چون زلف تو در كشاكش افتاد * شد رشتهء جان ما گسسته

درياب كه باز كى دهد دست * صيدى كه بود ز قيد جسته

برخيز و چراغ صبحگاهى * زاه سحرم نگر نشسته

خواجو دل خسته را به زنجير * در جعد مسلسل تو بسته

خسرو گل بين دگر ملك سكندر يافته * باز بلبل باغ را طاوس پيكر يافته

طائر ميمون ميناى فلك يعنى ملك * دشت را از روضهء فردوس خوش‌تر يافته

مىپرستان قدح‌كش نرگس سرمست را * تبشى و مَنغر بدست از نقره و زر يافته

عالم خاكى نسيم باد عنبربيز را * همچو انفاس مسيحا روح‌پرور يافته

خضر خضراپوش علوى آنكه خوانندش سپهر * از شقايق فرش غبرا را معصفر يافته

غنچه كو را اهل دل ضحّاك ثانى مىنهند * چون فريدون افسر جمشيد بر سر يافته

آسمانى گشته فرش خاك و طرف گلشنش * مرغ را رامين و گل را ويس دلبر يافته